Leonardo da Vinci Dzieła wszystkie

Leonardo da Vinci Dzieła wszystkie - Frank Zollner

Album ten jest obecnie najpełniejszym dziełem na temat Leonarda da Vinci - rzeźbiarza, architekta, inżyniera, naukowca lub po prostu geniusza. Dzięki ogromnej liczbie jego szczegółowo opisanych dzieł, ta wyjątkowa publikacja daje możliwość zgłębienia najsubtelniejszych szczegółów pracy mistrza. Album ten odkrywa przed nami życie i twórczość wybitnego włoskiego malarza prezentując wszystkie jego obrazy (wśród nich wiele prac uznanych za zaginione), ponad 600 szkiców (z czego połowa jest bezpośrednią reprodukcją dzieł zebranych na zamku Windsor) oraz bogaty zbiór listów, kontraktów, wypisów z dziennika oraz zapisków. Leonardo często był opisywany jako archetyp "człowieka renesansu", którego wydawałoby się niespożytej ciekawości dorównywała tylko siła jego kreatywności. Szeroko uważa się go za jednego z największych malarzy wszech czasów i prawdopodobnie najbardziej wszechstronnie utalentowaną osobę w historii. To właśnie talent malarski przysporzył Leonardowi największej popularności. Dwie z jego prac: "Mona Lisa" i "Ostatnia Wieczerza", zajmują czołowe miejsca na listach najsławniejszych, najczęściej imitowanych i wspominanych portretów i dzieł malarstwa. Równie wielkie znaczenie w historii sztuki ma szkic Leonarda "Człowiek witruwiański". W Polsce znane jest także dzieło "Dama z gronostajem", ze względu na to, iż jest jedyną pracą artysty, jaka znajduje się w polskich zbiorach. Do czasów dzisiejszych przetrwało najprawdopodobniej 15 jego obrazów. Jako inżynier, Leonardo tworzył projekty wyprzedzające jego czas, opracowując koncepcję helikoptera, czołgu, wykorzystania podstaw tektoniki płyt, podwójnego kadłuba łodzi i wiele innych innowacji. Względnie mała liczba jego pomysłów została wcielona w życie za jego czasów. Niektóre z jego pomniejszych pomysłów, takie jak automatyczna nawijarka do szpul czy maszyna do sprawdzania wytrzymałości drutu na rozciąganie, weszły do świata techniki bez większego rozgłosu. Leonardo pracował na największych dworach Europy, m.in. dla rodu Sforzów i Medyceuszy. Doprowadził do znacznego wzrostu poziomu wiedzy o anatomii, budownictwie lądowym i hydrodynamice. Zaznaczył swoją obecność także w dziedzinie architektury, rzeźby, filozofii i pisarstwa, ale te zajęcia odgrywały mniejszą rolę w jego życiu. Do dziś przetrwało 7000 stron jego notatników z rysunkami, szkicami naukowymi i notatkami. Leonardo da Vinci znał dobrze i nadzwyczaj wysoko cenił sztukę starożytną. Ale jeszcze bardziej od starożytności cenił naturę. Uważał, że zamiast uczyć się malowania czy rzeźby na przykładzie artystów starożytnych, studiować w jaki sposób odtwarzali człowieka lub konia, słuszniej będzie obserwować żywego człowieka lub konia i odtwarzać go według tego naturalnego wzoru. Pilnie studiował budowę ciała ludzkiego – chyłkiem, w nocy, przemykał się do szpitala czy kostnicy, by się przyjrzeć, jak zbudowana jest każda część ciała, jak układają się mięśnie i ścięgna, jak wyglądają żyły i tętnice. Było to wyrazem nie tylko niespożytej ciekawości, lecz także odwagi, gdyż za tego typu naukę w czasach Leonarda da Vinci groziło spalenie na stosie. Najważniejsze działa: 1. Ostatnia wieczerza - malowidło ścienne 460 × 880 cm; ok. 1495-98 W Ostatniej wieczerzy bardzo wyraźnie widoczny jest wpływ sztuki starożytnej, który począwszy od ziemi włoskiej docierał do pozostałych krajów europejskich. Lecz w tym obrazie jest jeszcze coś więcej, co należało do własnej inwencji Leonardo da Vinci – krajobraz. Widoczny wprawdzie tylko przez okna, ale jest – delikatne, jakby przymglone zarysy odległych gór, subtelne barwy nieba, jakieś budowle. 2. Mona Lisa (Gioconda) - olej na desce 77 x 53 cm; 1503-06 Modelką była najprawdopodobniej Mona Lisa Gheraradini urodzona w 1479 r.; gdy Leonardo malował ją, miała około 25 lat i była od 1495 r. żoną patrycjusza florenckiego Francesco di Bartolommeo di Zanobi del Giocondo. Wizerunek Giocondy rzeczywiście uderza finezją w oddaniu rysów, miękkością modelunku i subtelną elegancją pozy. Jest malowany wedle zasady sfumato - miękkiego zacierania konturu dla wywołania wrażenia oglądania malowidła jakby przez mgłę. Delikatność ujęcia portretu kontrastuje przeto z pełną niepokoju aurą skalistego panoramicznego pejzażu w tle.