Leksykon zieleni Wrocławia

Leksykon zieleni Wrocławia

„Leksykon zieleni Wrocławia”, mimo że ideowo jest kontynuacją tomu poświęconego architekturze, ma nieco inną strukturę, wynikającą ze specyfiki badanej materii. Wprowadzeniem są eseje, które omawiają wybrane aspekty zieleni w mieście – od historycznych i współczesnych artystycznych kreacji przestrzeni po tworzenie korytarzy ekologicznych, występowanie gatunków synantropijnych i obecność fauny. Główną część leksykonu stanowią hasła indywidualnych „obiektów”, omawianych w układzie topograficznym, analogicznym do pierwszego tomu: Stare Miasto, wyspy, Wrocław lewobrzeżny i Wrocław prawobrzeżny. Ze względu na wyjątkowość krajobrazu kulturowego Wielkiej Wyspy została on wyodrębniona jako niezależna jednostka terytorialna. Każdą z części poprzedza ogólna charakterystyka zieleni osiedli wrocławskich. Ze względu na silny związek sztuki krajobrazu z urbanistyką zdecydowano się na przedstawienie osiedli według aktualnego podziału administracyjnego miasta. Jest to próba opisu dawnej i obecnej struktury terenów zieleni, czasem zaś odnotowanie jej braku. Podział ten nie zawsze odzwierciedla wielowiekowe przemiany, czego przykładem są historyczne Partynice, znajdujące się na terenie obecnych Krzyków i usytuowanego tutaj parku Klecińskiego. Ponadto w ramach dużych osiedli występują osiedla mieszkaniowe o tych samych nazwach, ale indywidualnych cechach. Aby zaakcentować tę dwustopniową strukturę, zróżnicowano zapisy, wyodrębniając np. z dużego osiedla Kozanów osiedle mieszkaniowe „Kozanów” jako mniejszą jednostkę. W celu uwidocznienia fazy sprzed włączenia podwrocławskich wsi w obecne granice administracyjne miasta posłużono się określeniem lokalizacji typu: „w dawnej wsi Kozanów” czy „w dawnej wsi Krzyki”.