Leksykon pism drukarskich

Leksykon pism drukarskich - Andrzej Tomaszewski

Typograf, redaktor i poligraf. Pisuje artykuły dla branżowej prasy drukarsko-wydawniczej. Jest autorem do cna wyczerpanego i poszukiwanego przez grafików „Leksykonu pism drukarskich” (Krupski, 1996), tomu „Inwentarium poligrafii. Pismo drukarskie” (Ossolineum, 1989) wydanej w Wydawnictwie Do książki „Zapiski książkoroba”, w której umieścił wybór 44 tekstów z lat 1995-2006 spośród ponad 200 opublikowanych przez niego do tej pory oraz haseł o tematyce graficzno-drukarskiej w leksykonach i encyklopediach kilku wydawców. Na co dzień zajmuje się projektowaniem książek. A do największych szczęściarzy zaliczają się ci, którzy mieli okazję zaglądać mu przez ramię podczas pracy. Tematem tej książki jest pismo drukarskie. Tą nazwą określamy każde pismo utrwalone na czcionkach, matrycach, fotomatrycach, fontach czy innych nośnikach literniczych przeznaczonych do składania tekstów. W leksykonie znalazły się wiadomości z pogranicza techniki i technologii poligraficznej oraz typografii - dziedziny grafiki użytkowej będącej sztuką stosowania pisma drukarskiego. Taki zestaw informacji wynika z intencji połączenia problematyki produkcji i estetyki druku. Andrzej Tomaszewski - profesor dr hab. inż. arch., architekt, urbanista, historyk architektury, mediewista, specjalista w dziedzinie ochrony zabytków. Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1959) i Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1962). W 1976 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nauk technicznych. W latach 1973-1981 oraz 1987-1988 dyrektor Instytutu Historii Architektury i Sztuki Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej a od 1988 roku kierownik Zakładu Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Profesor w Wissenschaftskolleg zu Berlin (1982-1985), profesor na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji (1986-1987). W latach 1988-1992 był dyrektorem generalnym ICCROM – Międzynarodowego Centrum Badań nad Ochroną i Konserwacją Dziedzictwa Kulturowego w Rzymie. W latach 1984 – 1993 był prezesem Międzynarodowego Komitetu Kształcenia Konserwatorów Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS, później Prezesem Honorowym ICOMOS. W latach 1995-1999 zajmował stanowisko Generalnego Konserwatora Zabytków RP, kierując Państwową Służbą Ochrony Zabytków. Od 2003 do 2009 prezes Polskiego Komitetu Narodowego ICOMOS. Od roku 2009 wiceprezes PKN ICOMOS i prezes Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM. Przewodniczący Rady Ochrony Zabytków przy Prezydencie m.st. Warszawy. Delegat Polski w Komitecie Światowego Dziedzictwa UNESCO. Delegat Polski w Komitecie Dziedzictwa Kultury Rady Europy. Był członkiem rady Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie, członkiem rady naukowo-programowej Denkmal – Europejskich Targów Konserwacji i Restauracji Zabytków oraz Renowacji Starych Budowli w Lipsku. Członek Komisji Konserwatorskiej Muzeum Pałacu w Wilanowie. Był prezesem Niemiecko-Polskiej Fundacji Ochrony Zabytków Kultury Był też członkiem Niemieckiej Akademii Urbanistyki i Planowania Przestrzennego oraz członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk.