Łęczyca zapomniana

Łęczyca zapomniana - Alicja Łosińska

Łęczyca – miasto w centralnej Polsce, w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, przy łączącej północ z południem drodze krajowej nr 91. Miasto rozciąga się na pograniczu Niziny Mazowieckiej i Niziny Wielkopolskiej nad Bzurą (lewym dopływem Wisły), a dokładnie przy ujściu doliny Bzury do pradoliny warszawsko-berlińskiej. Łęczyca jest jednym z najstarszych polskich miast – historia miasta ma już ok.1000 lat. Miasto miało w swojej historii trzy lokalizacje. Najstarsza znajduje się na terenie dzisiejszej miejscowości Tum, gdzie odkryto historyczne grodzisko, pochodzące z przełomu IX / X wieku i uznawane za pierwotną lokalizację miasta Łęczycy. Po wprowadzeniu w Polsce chrześcijaństwa, Łęczyca stała się stolicą jednej z siedmiu prowincji, wchodzących w skład państwa polskiego. W XI wieku w Tumie, wg legendy za sprawą św.Wojciecha, wybudowano pierwsze w Polsce opactwo benedyktynów (wiek później opactwo przeniesiono, a budynek rozebrano). W drugiej połowie XII wieku, także w Tumie, wybudowano kolegiatę NMP i św.Aleksego (konsekrowaną w 1161 r.), w której dość regularnie odbywały się synody, które dziś uważa się za początki polskiego parlamentaryzmu.