Le secret de Maitre Cornille Nr 24 Około 1930 r.

Le secret de Maitre Cornille Nr 24 Około 1930 r. - Alphonse Daudet

Alphonse Daudet ( francuski: [dodɛ] ; 13 maja 1840 - 16 grudnia 1897) był francuskim pisarzem. Był mężem Julii Daudet (Mastani) i ojcem Edmée Daudet oraz pisarzy Léon Daudet i Lucien Daudet . W 1866 roku, Daudet w Lettres de mon moulin ( Letters From My Wiatrak ), napisany w Clamart , niedaleko Paryża, nawiązując do wiatraka w Fontvieille , Prowansja , [3] wygrał uwagę wielu czytelników. Pierwsza z jego dłuższych książek, Le Petit Chose (1868), nie wywołała jednak popularności. Zasadniczo jest to historia jego wcześniejszych lat opowiedziana z wielką gracją i patosem. Rok 1872 przyniósł słynne prodigieuses de Tartarina de Tarascon i trzyosobową sztukę L'Arlésienne . Ale Fromont jeune et Risler aîné(1874) natychmiast podbił świat. Uderzył w notatkę, z pewnością nie nową w literaturze angielskiej, ale stosunkowo nową w języku francuskim. Jego twórczość zaowocowała postaciami, które były prawdziwe, a także typowe. [2]

Jack , powieść o nieślubnym dziecku , męczenniku egoizmu matki, który nastąpił w 1876 r., Jedynie pogłębiła to samo wrażenie. Odtąd karierą był odnoszący sukcesy człowiek listów , głównie pisanie powieści: Le Nabab (1877), Les Rois en exil (1879), Numa Roumestan (1881), Sapho (1884), L'Immortel (1888) i pisanie na scenę: wspominanie w Trente ans de Paris (1887) i Souvenirs d'un homme de lettres (1888). George Gissing, angielski pisarz z końca XIX wieku, który przeczytał wiele powieści Daudeta w oryginalnym języku francuskim, kupił L'Immortel w lipcu 1888 r. i napisał w swoim dzienniku, że [chwalił] „na myśl o jego przeczytaniu”. Po ukończeniu go sześć dni później napisał jednak, że ma „prywatne wątpliwości”. [4] Dzieła te, wraz z trzema Tartarinami [5] - Tartarin de Tarascon , Tartarin sur les Alpes , Port-Tarascon - i opowiadania, napisane w przeważającej części zanim zyskał sławę i fortunę, stanowią jego dzieło życiowe. [2] Gissing napisał następnie o późniejszej pracy La Petite Paroisse, opublikowana w 1895 r., była „smutnym odejściem od starego Daudeta. Żadna postać, która jest dziełem”. [6]

L'Immortel to gorzki atak na Académie française , do którego nigdy nie należało sierpniowe ciało Daudet. Daudet napisała także dla dzieci, w tym La Belle Nivernaise , historię starej łodzi i jej załogi. W 1867 roku Daudet ożenił się z Julią Allard, autorką Impressions de nature et d'art opublikowanej w 1879 roku (z której pierwsza część została wydana jako samodzielna w 1883 roku L'Enfance d'une Parisienne , trzecia część to kompilacja studiów literackich, wcześniej napisanych dla „Journal Officiel” pod pseudonimem „Karl Steen”). [2]

Daudet był daleki od wierności i był jednym z pokoleń francuskich syfilitów . [7] Straciwszy dziewictwo w wieku 12 lat, spał wraz z kochankami swoich przyjaciół przez całe małżeństwo. Daudet przeszedł kilka bolesnych zabiegów i operacji w swojej późniejszej paraliżującej chorobie. Wpisy do dziennika dotyczące bólu, którego doświadczył z powodu tabes dorsalis, są zebrane w tomie W krainie bólu , przetłumaczonym przez Juliana Barnesa . Daudet zmarł w Paryżu 16 grudnia 1897 r. I został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w tym mieście .

Historia wcześniejszych latach Daudet jest opowiedziana w jego brat Ernest Daudet „s Pon frère et moi . W autobiograficznych szczegółach Daudeta Trente ans de Paris i Souvenirs d'un homme de lettres znajduje się sporo szczegółów , a także inne jego książki. Odniesienia do niego w Journal des Goncourt są liczne