Kult św. Jadwigi na śląsku w świetle przed trydenckich wrocławskich ksiąg liturgicznych

Kult św. Jadwigi na śląsku w świetle przed trydenckich wrocławskich ksiąg liturgicznych - Stanisław Akaszczuk

Pochodziła z Bawarii, z rodu Andechs, i była żoną Henryka z rodu Piastów, zwanego Brodatym. Po śmierci Henryka (1238) przeniosła się na stałe do ufundowanego przez siebie i męża opactwa cysterek w Trzebnicy, gdzie dokończyła świątobliwego żywota 14 października 1243 roku. Pochowano ją 16 października w kościele klasztornym w Trzebnicy. Chociaż czynnie uczestniczyła w życiu opactwa, to nigdy nie została zakonnicą w ścisłym tego słowa znaczeniu. Zasłynęła jako wzorowa żona i matka, mądra władczyni, pobożna niewiasta oddająca się surowym praktykom ascetycznym, fundatorka kościołów i klasztorów oraz szczególnie zatroskana o los biednych, chorych i pokrzywdzonych. Trudno się więc dziwić, że do jej grobu zaczęli licznie przybywać pielgrzymi, doznając za jej wstawiennictwem łask. To wszystko sprawiło, że rychło podjęto starania o kanonizację księżnej. Na mocy bulli kanonizacyjnej papieża Klemensa IV ogłoszonej 26 marca 1267 roku w Viterbo (Włochy), gdzie w latach 1257-1281 rezydowało pięciu papieży, Jadwiga została zaliczona w poczet świętych Kościoła. Radosne uroczystości związane z kanonizacją odbyły się w późniejszym terminie w kilku etapach w Trzebnicy. Translacja, czyli przeniesienie relikwii świętej do nowo wybudowanej okazałej kaplicy odbyło się ostatecznie dnia 25 sierpnia 1269 roku.