Kuchnia jarska

Kuchnia jarska - R.Tarnawska

Na przełomie XIX i XX wieku przedstawiciele rozwijającego się na ziemiach polskich ruchu jarskiego oraz niektórzy historycy twierdzili, że Słowianie hołdowali diecie jarskiej i powstrzymywali się od spożywania pokarmów mięsnych1. Jarstwo Słowian według tej teorii było związane z ich pochodzeniem i rodowodem. Ponadto nawet badania archeologiczne przeczą temu, że w okresie wczesnośredniowiecznym myślistwo było podstawowym sposobem zdobycia pokarmu i przyodziewku. Ówczesna zaś hodowla była nastawiona na inne korzyści niż uzyskiwanie mięsa i nie opłacało się zabijać zwierząt, które dostarczały mleka, jaj albo wełny, lub były wykorzystywane do orki i transportu. Mięso na słowiańskich stołach nie było zatem pożywieniem częstym, a częstotliwość jego spożywania zależała od specyfiki gospodarki danej grupy społecznej, jej zamożności, a nawet pory roku. Częściej pojawiało się w jadłospisie świątecznym czy obrzędowym niż w powszednim. Pożywienie dawnych Słowian składało się głównie z pokarmów roślinnych, spożywano zboże oraz potrawy mączne, polewki, barszcze, zacierki, kisiele.