Księga zaginionych opowieści Tom I

Księga zaginionych opowieści Tom I - J.R.R. Tolkien

Księga zaginionych opowieści – tytuł zbioru wczesnych opowiadań J.R.R. Tolkiena oraz dwóch pierwszych tomów wydanej przez Christophera Tolkiena wielotomowej Historii Śródziemia, w której prezentuje i analizuje manuskrypty tych opowiadań, będące najwcześniejszymi formami zespołu mitów, które później stworzyły Silmarillion. Po każdej z opowieści następują notatki i szczegółowy komentarz autorstwa Christophera Tolkiena. Główne ramy książki wyznacza historia człowieka, który przybywa na Tol Eressëę zamieszkaną przez elfów. We wcześniejszych wersjach Zaginionych opowieści człowiek ten nazywał się Eriol i pochodził z północnej Europy, w późniejszych wersjach miał na imię Ælfwine i żył w Anglii w czasach średniowiecza. W książce Eriol przychodzi do Chaty Utraconej Zabawy, w której goszczą go Lindo i Vaire - Eldarowie. Od nich i od innych mieszkańców dowiaduje się Eriol o początkach świata, od Muzyki Ainurów do przybycia Ludzi. (Jest to więc pierwsza połowa historii opisanych w Silmarilionie).