Księga elegii podróżnych

Księga elegii podróżnych - Jan Rybiński

Księga elegii podróżnych (Hodoeporicorum liber unus) Rybińskiego ukazała się drukiem w toruńskiej oficynie Andrzeja Koteniusza pod koniec 1592 r. Zbiór, zachowany w unikatowym (niestety zdefektowanym) egzemplarzu ze zbiorów Biblioteki Jagiellońskiej, można uznać z powodu tematyki (szeroko rozumiana podróż) i sposobu jej opracowania (różnorodność form retorycznych) za utwór wyjątkowy w polskiej poezji nowołacińskiej XVI w. W czternastu elegiach, pisanych w latach 15781589, nakreślił autor barwny obraz własnych i cudzych wędrówek w poszukiwaniu mądrości, a dedykując dzieło urzędnikom Rady Miasta Torunia, rekomendował się jako utalentowany poeta sprawnie władający wierszem łacińskim. Dzieło stanowi zbiór listów poetyckich, rodzaj albumu przyjaciół, w którym prowadzi się rozmowy z nauczycielami i mistrzami, towarzyszami studiów, opiekunami, uczniami czy cieniami zmarłych, a także swoistą mapę literacką, ukazującą siedziby uczonych mężów, przystanie Muz i krainy ziemskiej szczęśliwości. Zawiera ono nie tyle opis podróży, ile przede wszystkim zapis myśli i przeżyć w drodze.