Ksiądz Ludwik Ruczka

Ksiądz Ludwik Ruczka - Magdalena Micińska

Postać księdza Ludwika Ruczki dzisiaj niemal nie funkcjonuje nie tylko w zbiorowej pamięci Polaków, ale nawet w polu widzenia historyków, mimo że w ciągu długiego, przeszło osiemdziesięcioletniego życia zasłużył się on na wielu różnych niwach działalności publicznej, zarówno w skali zaboru austriackiego, jak i całej porozbiorowej Polski. Przez pięćdziesiąt trzy lata był katolickim księdzem, osiągając na tej drodze godności kanonika kapituły tarnowskiej, prałata i szambelana papieskiego. Przez czterdzieści osiem lat był proboszczem w miasteczku Kolbuszowa na Podkarpaciu, przechodząc wraz ze swoimi parafianami trudną i pełną meandrów drogę od zniesienia poddaństwa w roku 1848 aż do schyłku XIX wieku, kiedy to Galicja cieszyła się niemal nieskrępowaną autonomią, zaś na arenie politycznej zaczynały dominować nowoczesne ruchy masowe i wyrastające na ich gruncie radykalne stronnictwa. Przez trzydzieści decydujących o tej przemianie lat Ludwik Ruczka dzierżył mandat posła Sejmu Krajowego we Lwowie i parlamentu austriackiego w Wiedniu, zabierając głos w wielu sprawach ważnych dla kraju i dla całej monarchii habsburskiej. Wreszcie przez blisko dziesięć lat, począwszy od roku 1863, podejmował żmudne zabiegi o uwolnienie z rosyjskiej niewoli pochodzących z Galicji uczestników powstania styczniowego, które to działania w bardzo wielu (chociaż niestety nie we wszystkich) wypadkach zostały uwieńczone sukcesem.