Krzyże i miecze 1945 r.

Krzyże i miecze 1945 r. - Kazimierz Wierzyński

Kazimierz Wierzyński – polski poeta, prozaik, eseista. Zdobywca złotego medalu w konkursie literackim IX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie w 1928. Debiutował w 1913 (wierszem ==Hej, kiedyż, kiedyż==), ale właściwym debiutem był tomik ==Wiosna i wino== (1919), który dzięki radosnej i entuzjastycznej tonacji lirycznych wyznań autora zdobył mu popularność i rozgłos i stał się kamieniem węgielnym jego późniejszej sławy. Nastrój entuzjazmu i radości dominował także w kolejnym zbiorze wierszy Wierzyńskiego – ==Wróble na dachu ==(1921), ale później zaczął przygasać, a jego miejsce zajęła głęboka refleksja nad złożonością natury życia i świata. W latach wojennych poeta w swoich wierszach dodawał ducha żołnierzom polskim, zagrzewał do walki o wolność ojczyzny i ocalenie wartości humanistycznych. Nowym rozdziałem w twórczości lirycznej Wierzyńskiego, wyrazem odnalezienia sensu własnego życia i twórczości były tomy poezji ==Korzec maku== (1951), ==Siedem podków== (1954), ==Tkanka ziemi== (1960), ==Kufer na plecach== (1964) i ==Sen mara== (1969). Odbiegał od nich tonacją publicystyczną i pamfletowym ujęciem rzeczywistości polskiej ==Czarny polonez ==(1968). Kazimierz Wierzyński wypowiadał się również w prozie; ogłosił m.in. dwa tomy opowiadań o tematyce zaczerpniętej z wydarzeń obu wojen światowych – ==Granice świata== (1933) i ==Pobojowisko== (1944). Dzieła poety przetłumaczono na główne języki europejskie, zwłaszcza ==Laur olimpijski== i ==Życie Chopina==. Spis treści: Podzwonne za kaprala Szczapę 1945 Krzyże i miecze 1946 Do poetów Strofa o wolności Strofa o człowieku Strofa o zgubie Z Księgi Psalmów Strofa o rozpaczy Panie zastępów Z Izajaszem Strofa o Prometeuszu Serce na Rossie Wieniawa i inne