Kościół Katolicki w Polsce Ludowej

Kościół Katolicki w Polsce Ludowej - A. Gąsiewicz (fot.)

Polska Ludowa – propagandowa i potoczna nazwa państwa polskiego w okresie dominacji ZSRR nad terytorium Polski w latach 1944–1989 (rządów sprawowanych przez PPR, potem PZPR), mająca rzekomo wskazywać, że Polska po 1944 roku jest państwem, w którym władza należy jakoby do „ludu pracującego miast i wsi”.

Choć termin „Polska Ludowa” odnosi się głównie do okresu zależności Polski pod rządami komunistów od ZSRR, idea o identycznej nazwie została wcześniej zaproponowana przez niekomunistyczne PPS-WRN i ruch ludowy już w okresie okupacji niemieckiej[3]. W dokumencie programowym PPS-WRN „Program Polski Ludowej” z 1941 został opisany projektowany przyszły ustrój niepodległego państwa polskiego oparty na demokracji i wolności słowa.

Według Barbary Stanosz przymiotnik „ludowa” jest określeniem fałszywym, zarówno w sensie politycznym jak i społecznym, ponieważ PRL była państwem autokratycznym rządzonym przez zhierarchizowaną kastę będącą poza wszelką kontrolą społeczną.

Nazwa ta używana była niekiedy w oficjalnych aktach władz (np. Ustawa z dnia 2 lipca 1949 o orderze "Budowniczych Polski Ludowej" czy Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 1971 r. w sprawie zasad podwyższania emerytur pracownikom, którzy przepracowali w Polsce Ludowej ponad 10 lat).