Kolditz Lothar (red.) - Chemia nieorganiczna, t. I-II

Kolditz Lothar (red.) - Chemia nieorganiczna, t. I-II - Lothar (red.) Kolditz

T. 1 - 1994 r., 619 s. T. 2 - 1994 r., 1076 s. Chemia nieorganiczna (gr. Ανόργανη Χημεία) – chemia wszystkich związków nie zaliczanych do organicznych, czyli nieorganicznych. Kryteria podziału na chemię nieorganiczną i organiczną ewoluowały na przestrzeni czasu. Współcześnie według IUPAC przyjmuje się, że jest to chemia wszystkich związków, w których nie występuje wiązanie węgiel-wodór. Na granicy chemii nieorganicznej i organicznej znajduje się chemia metaloorganiczna i chemia związków kompleksowych. Chemia nieorganiczna, dział chemii zajmujący się właściwościami pierwiastków i związków chemicznych (poza większością związków węgla) oraz reakcjami chemicznymi, w których biorą udział. We wczesnym okresie rozwoju nowoczesnej chemii nieorganicznej zajmowano się gł. odkrywaniem pierwiastków chemicznych i opisem ich właściwości. Większość z nich została zidentyfikowana do końca XIX w. Analiza związków chemicznych i badanie ich reakcji pozwoliły na sformułowanie fundamentalnych praw chemicznych z prawem stosunków stałych i prawem zachowania masy na czele. Do największych osiągnięć chemii nieorganicznej w XX w. należy: odkrycie deuteru, otrzymanie ponad 20 pierwiastków na drodze sztucznych przemian jądrowych, odkrycie specyficznych właściwości borowodorów, wynalezienie materiałów o właściwościach półprzewodników i nadprzewodników oraz materiałów ceramicznych o specjalnych właściwościach, odkrycie nowych rodzajów katalizatorów i nowych odmian alotropowych węgla (fullerenów).