Kirszak Jerzy - Generał Kazimierz Sosnkowski 1885-1969

Kirszak Jerzy - Generał Kazimierz Sosnkowski 1885-1969 - Jerzy Kirszak

Kazimierz Sosnkowski (1885–1969) – jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego w Związku Walki Czynnej i Legionach, następnie minister spraw wojskowych, generał broni WP, podczas drugiej wojny światowej Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych (1943–1944). Poświęcony mu album zawiera obszerną biografię generała oraz liczne fotografie archiwalne ilustrujące jego barwne życie i różnorodne zainteresowania. Książka Jerzego Kirszaka pt. Generał Kazimierz Sosnkowski (1885-1969) jest kolejną w świetnej serii książek wydanych przez Instytut Pamięci Narodowej. Opatrzona została słowem wstępnym Jadwigi Piłsudskiej-Jaraczewskiej, córki marszałka Józefa Piłsudskiego, którego generał był przyjacielem i podkomendnym. Sosnkowski utrzymywał kontakt z paniami Piłsudskimi również w Londynie. Jak wspomina Jadwiga Piłsudska, jej mama pisała do niego w ten sposób: „Oby został pan nareszcie Prezydentem Rzeczpospolitej i jako taki wrócił do wolnej Polski.” Jak głosi rodzinne podanie, dotyczące pochodzenia herbu rodzinnego „Godzięba”, rycerz Godzamba, służący królowi Władysławowi Hermanowi otrzymał herb za męstwo i inicjatywę w czasie wojen z Morawianami. Godzamba ugodził napastnika w ferworze walki sosenką o trzech wierzchołkach. Od owego drzewka wywiodła się nazwa nadanej przez króla Godzambie wsi - Sosenkowo, a potem i nazwisko szlachty tam mieszkającej – Sosnkowski. Właśnie owa nietypowa sosenka widniała w polu herbu „Godzięba”. Kazimierz Sosnkowski pamiętał, że jako mały chłopiec często oglądał portret dziadka sportretowanego w mundurze, na piersi antenata widniały medale, w tym krzyż Virtuti Militari. Wnuk obiecał sobie, że sam też kiedyś zasłuży na taki krzyż... Na początku nic nie wskazywało na to, że Kazik będzie żołnierzem a potem wysokim rangą oficerem. Świetnie się uczył, miał liczne talenty, w tym muzyczny po ojcu, a także malarski i literacki. Miał zamiłowanie do nauk ścisłych. Chciał zostać architektem ale studiów nie zdążył skończyć, bo nastały czasy wojenne. Kazimierz stał się konspiratorem i zaprzyjaźnił z Piłsudskim, który szybko zorientował się że ma przed sobą młodego człowieka o wielkich zdolnościach organizacyjnych, odznaczającego się niepoślednim hartem ducha. Już jako generał, Sosnkowski zwierzał się, że żmudziński upór odziedziczył po matce. Świetne prognozy Piłsudskiego co do Kazimierza Sosnkowskiego potwierdziły się w późniejszej służbie i karierze wojskowej młodego Żmudzina. Ciekawą opinię o Sosnkowskim przedstawił literat, Juliusz Kaden-Bandrowski: „Któż by przypuścił, że ten wysoki, pysznie zbudowany oficer, pamiętający w przeciągu długiego czasu każdą minutę wydanego rozkazu, nazwę każdej miejscowości, rozmieszczenie każdego plutonu w czasie walki, że ten surowy szef sztabu jest zamiłowanym wielbicielem sztuk pięknych. Kocha muzykę, lubi szarówką dopaść fortepianu na jakiejś kwaterze i grać Szumana, Szopena, obchodzą go jak najżywiej nowe szkoły malarskie, a literaturę rozumie jakby się miłości słowa uczył we Francji. W czasie bitwy pamięć podpułkownika Sosnkowskiego i orientacja jak gdyby pomnażały się jeszcze. Jest wielką radością śledzić, jak poniekąd uprzedza on sprawozdania ordynansów, odgadując sytuacje frontu...”. Tych i innych ciekawostek można dowiedzieć się z proponowanej do lektury książki. ! Uwagi: Brzegi stron lekko zakurzone. Oprawa nieznacznie zarysowana.