Keith Richards. Niezniszczalny

Keith Richards. Niezniszczalny - Victor Bockris

Jeśli uznać Micka Jaggera za oblicze The Rolling Stones, to Keith Richards zawsze był duszą i sercem zespołu oraz jego muzycznym napędem.W 1992 roku renomowana biografia pióra Victora Bockrisa jako pierwsza oddała hołd kluczowej roli Richardsa w legendarnej karierze Stonesów. A teraz - ponad 50 lat od założenia zespołu oraz z okazji zbliżających się 72. urodzin Richardsa - niniejsza książka została po raz drugi gruntownie uaktualniona przez autora, oferując świeże spojrzenie z perspektywy ponad już dwóch kolejnych dekad na tę imponującą opowieść o najbardziej niewiarygodnym człowieku rocka.Znalazły się tu niezbite fakty na temat:- potyczek Richardsa ze swoimi demonami - kobietami i narkotykami - oraz opartych na miłości i nienawiści relacji z Jaggerem,- jego zmagań z heroiną i statusu gwiazdy rocka, której w latach 70. najczęściej wróżono pewną śmierć,- jego prawie niewyobrażalnego odrodzenia w roli ojca rodziny w latach 80.,- brutalnie szczerej autobiografii Keitha pt. "Życie", która dowiodła, że za fasadą buntownika kryje się elokwentny, myślący człowiek o niemałej inteligencji, a także wyborny erudyta bluesa.Książce Bockrisa dodają pikanterii wymowne fragmenty wywiadów i błyskotliwe wejrzenia w naturę człowieka stanowiącego dynamo zespołu, który zdaje się trwać bez końca. Opiewa ona także jedyny stały element w bohatersko chaotycznym życiu Keitha Richardsa: jego całkowite, niegasnące uwielbienie dla muzyki.To opowieść o cierpieniu i zbytku z udziałem całej plejady gwiazd - od Marlona Brando po Toma Waitsa, od Grama Parsonsa po Chucka Berry?ego. Śledzi ona losy Richardsa od skromnego dzieciństwa w powojennej Anglii do ostatecznego triumfu w postaci licznych światowych tras koncertowych Stonesów."Tę biografię Keitha Richardsa [można postrzegać] jako coś w rodzaju monstrualnej metafory, monstrualnej paraboli i monstrualnej - a może i mamuciej - alegorii. Niektórzy krytycy powiedzą więc: "Wydaje mi się, że mowa tu o Charliem Parkerze", a inni z kolei: "Mam wrażenie, że chodzi o Jezusa Chrystusa?".