Kazania sejmowe, 1907 r.

Kazania sejmowe, 1907 r. - Piotr Skarga

Kazania sejmowe – utwór napisany przez polskiego jezuitę Piotra Skargę w 1597 roku.

Po raz pierwszy Kazania sejmowe wyszły w 1597 wraz z drugim wydaniem Kazań na niedziele i święta całego roku, również autorstwa Piotra Skargi. Drugie wydanie dołączone zostało do Kazań o siedmi sakramentach (1600). W 1610 ukazały się po raz kolejny w tomie Kazań przygodnych (bez Kazania szóstego: O monarchijej i królestwie).

Zbiór kazań jest sugestywnym opisem sytuacji Rzeczypospolitej „trawionej przez liczne choroby”. Zawiera 8 kazań, które nie zostały nigdy wygłoszone (do kazań Skargi – uważanego w XIX wieku niemal za proroka zapowiadającego upadek I Rzeczypospolitej – nawiązuje obraz Jana Matejki Kazanie Skargi). Zawierają najważniejsze postulaty dotyczące reformy państwa, skierowane są przeciw ideom reformacyjnym. Skarga optuje za silną władzą królewską, która ma być gwarantem prymatu kościoła katolickiego. Optuje za ograniczeniem roli sejmu na rzecz senatu. Krytykuje szlachecką anarchię i egoizm oraz bezkarność za grzechy, takie jak zabójstwo i ucisk chłopów.

W Kazaniach sejmowych znajduje się wiele porównań biblijnych, utwór nasycony jest wieloma figurami retorycznymi. Styl Skargi stał się wzorem dla późniejszego kaznodziejstwa polskiego.