Kazania ks Dra a Lutra Nowy przekład

Kazania ks Dra a Lutra Nowy przekład - Marcin Walter

Czy warto sięgać do źródeł? Czy kazania Lutra po blisko 500 latach straciły na aktualności? A może gdyby w jego czasach Kościół katolicki wyglądał tak jak dziś, to – jak twierdzą niektórzy duszpasterze – Luter nie podejmowałby żadnej reformacji, ponieważ wszystkie jego postulaty zostałyby spełnione? Czy zatem współczesny Kościół naucza tego samego, czego nauczał Chrystus? Czy księża i biskupi są – zgodnie ze słowami św. Pawła z Pierwszego Listu do Tymoteusza: nienaganni, mężami jednej żony, trzeźwi, umiarkowani, przyzwoici, gościnni, dobrzy nauczyciele, nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzyści, lecz łagodni, nie swarliwi, nie chciwi na grosz, dobrze zarządzają własnym domem i trzymają dzieci w posłuszeństwie oraz wszelkiej uczciwości (1 Tm 3; 2–5)? Przecież sam św. Paweł konkluduje swoją wypowiedź stwierdzeniem, że jeżeli ktoś nie potrafi zarządzać własnym domem, to nie może opiekować się Kościołem Bożym. Czy współcześni chrześcijanie to tacy ludzie, jakich opisuje Luter w swoich kazaniach, czy też kipiący nienawiścią „obrońcy krzyża”? Co jest ową „Piotrową opoką”, na której Chrystus buduje swój Kościół? Czy istnieje czyściec – bo skoro nie wspomina o nim cała Biblia, to może był to tylko pomysł komercyjny, umożliwiający wyciąganie z niego dusz za pieniądze? Według Lutra jedynym stałym oparciem jest Chrystus i nieskażone Słowo Boże. Słowo Boże jest wehikułem, którym porusza się Duch Święty, wchodząc do serca i budząc w nim wiarę. Chrześcijanie zaś są usprawiedliwieni jedynie dzięki wierze w Chrystusa. Mamy teraz okazję sięgnąć do źródeł. Ad fontes! I może dzieje żadnego innego kraju na świecie nie są tak uderzającym dowodem błogosławieństwa, jakie naród odnosi z wprowadzenia religii opartej na Piśmie Świętym, a klęski, jaka spada na społeczeństwo przez jej zadławienie. Widzimy bowiem, jak w równej mierze z postępem reformacji rosły w Polsce dobrobyt i chwała, upadając natomiast w miarę tłumienia w niej nauki ewangelicznej i zwrotu do katolicyzmu.