Karol Prozor przyczynek do dziejów Powstania Kościuszkowskiego 1897 r.

Karol Prozor przyczynek do dziejów Powstania Kościuszkowskiego 1897 r. - Maryan Dubiecki (opr.)

Karol Prozor przyczynek do dziejów Powstania Kościuszkowskiego

Monografia opracowana na podstawie nowych źródeł archiwalnych

przez Maryana Dubieckiego z portretem Karola Prozora.

Karol Prozor herbu Prozor (ur. 1759 – zm. 1 listopada 1841 w Choj­nikach) – członek Komisji Rządu Tymczasowego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1812, członek Sztabu Generalnego Wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1792 roku[1], oboźny wielki litewski, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1787 roku. Najstarszy syn wojewody witebskiego Józefa i Felicjanny Niemirowicz-Szczytt, córki kasztelana mścisławskiego Józefa, brat Ignacego Kajetana. Rodzicami chrzestnymi Józefa Prozora byli Karol Chrystian Wettyn, królewicz polski, książę kurlandzki, i Zofia z Niemirowiczów-Szczyttów Zabiełłowa - siostra matki. Chrzest odbył się w 1761 w czasie pobytu księcia Karola u Zofii i Antoniego Zabiełłów w ich rezydencji w Czerwonym Dworze. W 1785 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława. Zwolennik konstytucji 3 maja. Jeden z przywódców organizacji spiskowej przygotowującej wybuch powstania kościuszkowskiego. Przywódca insurekcji wileńskiej. Był zastępcą radcy w Radzie Najwyższej Narodowej. Po upadku powstania emigrował za granicę. Należał do Agencji. W 1812 wszedł do Komisji Rządzącej Tymczasowej Litewskiej, w której objął resort skarbowy. Odznaczony Orderem Orła Białego, w 1812 francuską Legią Honorową. Poślubił Ludwikę Konstancję ks. Szuyską.