Kapliczki figury i krzyże przydrożne Tom 1 i 2

Kapliczki figury i krzyże przydrożne Tom 1 i 2 - Jan Rzepa

Tom I: tekst - 789 s.

Tom II: ilustracje 

Diecezja tarnowska została samowolnie utworzona przez Józefa II 20 września 1783. Kanonicznie potwierdził ją papież Pius VI dnia 13 marca 1786 bullą In suprema beati Petri cathedra. III rozbiór Polski w 1795 i włączenie do posiadłości habsburskich Krakowa zadecydowało w głównej mierze o zniesieniu diecezji tarnowskiej i przeniesieniu kapituły katedralnej do Kielc, na mocy bulli papieża Piusa VII Indefessum personarum regia dignitate fulgentium z dnia 13 czerwca 1805. Kolejna bulla Operosa atque indefessa z dnia 24 września 1805 podzieliła terytorium diecezji tarnowskiej między dwa biskupstwa: krakowskie i przemyskie. W 1821 bullą Studium paterni affectus z dnia 20 września 1821 Pius VII erygował diecezję w Tyńcu. Na mocy kolejnej bulli papież Leona XII Sedium episcopalium translationes z dnia 23 kwietnia 1826 stolicę diecezji przeniesiono z Tyńca do Tarnowa i diecezja otrzymała nazwę tarnowskiej. W 1992 za sprawą dekretu Stolicy Apostolskiej O ustanowieniu i określeniu granic diecezji i prowincji kościelnych w Polsce przyłączono do nowo tworzącej się diecezji rzeszowskiej 49 parafii z dekanatów: Biecz, Gorlice-Południe, Gorlice-Północ, Kolbuszowa i Ropczyce, zaś do diecezji sandomierskiej dekanat Baranów Sandomierski.