Judasz z Kariothu, 1913 r.

Judasz z Kariothu, 1913 r. - Karol Hubert Rostworowski

Judasz z Kariothu: Dramat w pięciu aktach: WYSTAWIONO W KRAKOWIE dnia 22 lutego 1913 roku w następującej obsadzie ról: APOSTOŁOWIE: JUDASZ Z KARIOTHU - Ludwik Solski PIOTR - Maryan Jednowski JAN - Wiktor Biegański JAKÓB, syn Zebedeuszów - Stanisław Jarszewski TOMASZ - Henryk Schmid ANDRZEJ - Józef Trzywdar FILIP - Zygmunt Nowakowski SZYMON KANANEJCZYK - Franciszek Monwid BARTŁOMIEJ - Józef Orwid MATEUSZ CELNIK - Kazimierz Ostrowski TADEUSZ - Tadeusz Gorzkowski JAKÓB ALPHEUSZÓW - Grzegorz Senowski PIELGRZYMI: ELEAZAR - Antoni Siemaszko ABRAHAM - Bolesław Puchalski EZRA - Aleksander Bogusiński NIEWIASTY: RACHEL, żona Judasza - Laura Zawiejska MARYA Z MAGDALI - Wanda Jarszewska SALOME, matka Jana i Jakóba - Ada Kosmowska KOBIETA Z LUDU - Józefa Modzelewska Karol Hubert Rostworowski - polski dramaturg i poeta, muzyk. Początkowo uprawiał twórczość poetycką. W 1901 opublikował debiutancki tom pesymistycznych i dekadenckich wierszy Tandeta, w latach 1907-1909 wydał filozoficzną tetralogię poetycką składającą się z tomików Pre memoria, Maya, Ante lucis ortum, Saeculum solutum. W latach 1908-1911 powstały jego pierwsze dramaty psychologiczno-symboliczne: Żeglarze (1908), Pod górę (1910), Echo (1911). Sławę przyniosła mu wystawiona w Krakowie w 1913 (z wybitną rolą tytułową Ludwika Solskiego, odwołująca się do Nowego Testamentu tragedia psychologiczna Judasz z Kariothu (1913). Sztuka ta była świadectwem powrotu pisarza do katolicyzmu po dekadenckich doświadczeniach z okresu studiów w Lipsku.