Jadwiga Święta Królowa na Polskim tronie 1912 r.

Jadwiga Święta Królowa na Polskim tronie 1912 r. - Władysław Bandurski

adwiga. Święta królowa na polskim tronie to historyczna powieść dziejowa autorstwa biskupa Władysława Bandurskiego (1865–1932), która po raz pierwszy ukazała się drukiem na początku XX wieku, w 1910 r., i przedstawia życie oraz czyny Jadwigi Andegaweńskiej, jednej z najważniejszych postaci średniowiecznej Polski. Książka została napisana jako trójtomowa opowieść historyczna, sięgająca tłem do schyłku XIV wieku, czyli czasów, w których żyła tytułowa bohaterka – córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety, księżniczki bośniackiej, która jako bardzo młoda została królową Polski i potem kanonizowana jako święta. 

Autor przedstawia Jadwigę nie tylko jako postać historyczną, ale przede wszystkim jako świetlaną i pobożną kobietę, która swoją wiarą, oddaniem i miłością do Boga oraz bliźnich wpływała na losy narodu i państwa. Jej życie ukazane jest jako mojałość prawdziwej miłości, poświęcenia dla innych i służenia Bogu oraz ludziom, nawet wtedy, gdy na jej barkach spoczywała ogromna odpowiedzialność jako władczyni. Bandurski akcentuje jej dobroczynność, wrażliwość na potrzeby biednych i chorych oraz głęboką pobożność, co wpisuje się w obraz Jadwigi jako postaci zarówno historycznej, jak i duchowej inspiracji.