Instrukcja piechoty 7,62 mm ręczny karabin maszynowy

Instrukcja piechoty 7,62 mm ręczny karabin maszynowy

Ręczny karabin maszynowy wz.1928, opracowany został w Związku Radzieckim w latach 20-tych przez W.A. Diegtiariewa. Był jedynym wzorem w tej klasie broni, jakim dysponowała piechota ludowego Wojska Polskiego od 1943 do końca wojny. Występował on w uzbrojeniu Wojska Polskiego jeszcze przez szereg lat powojennych. Była to broń samoczynna, strzelająca typową amunicją karabinową. Zasilanie rkm-u odbywało się z szybkowymiennego magazynka o stosunkowo dużej pojemności i dość oryginalnej konstrukcji. Charakterystyki balistyczne i inne właściwości bojowe rkm-u w pełni satysfakcjonowały wymagania pola walki okresu międzywojennego i II wojny światowej dla tego rodzaju broni. Konstrukcja Diegtiariewa należała przy tym do najbardziej udanych w skali światowej, zarówno pod względem prostoty rozwiązań i pewności działania jak i skuteczności ogniowej i manewrowości. Ze względu na charakterystyki masowo-geometryczne i właściwości bojowe, rkm DP stanowił integralną część uzbrojenia strzeleckiego drużyny piechoty, wspierając je skutecznie zarówno w natarciu jak i w obronie. Była to broń zespołowa, obsługiwana przez celowniczego, prowadzącego strzelanie i amunicyjnego, wykonującego czynności pomocnicze. Skrótowe oznaczenie rkm-u DP wywodziło się od jego radzieckiej nazwy Diegtiariewa piechotnyj. Automatyczne działanie mechanizmów przeładowania rkm-u oparte jest na odprowadzeniu gazów prochowych przez boczny otwór w ściance lufy. Mechanizm spustowy umożliwiał strzelanie tylko ogniem ciągłym (seriami). Masa 8,4 kg, długość 1270 mm, długość lufy 605 mm, pojemność magazynka 47, szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min., szybkostrzelność praktyczna 80 strz./min., prędkość początkowa pocisku 840 m/s, energia początkowa pocisku 3,38 J/kg.