Historia sztuki Tom 1 do 20

Historia sztuki Tom 1 do 20 - Praca Zbiorowa

Rzym str.253,
Renesans str.253,
Sztuka gotyku Późne średniowiecze str.256,
Prehistoria i pierwsze cywilizacje str.255,
Bizancjum i islam str.254,
Sztuka dalekiego wschodu Afryki i Oceanii str.256,
Słownik terminów artystycznych i architektonicznych str.473,
Sztuka Ameryki Łacińskiej str.256,
Polska malartwo i grafika str.431,
Ołtarz Mariacki Wita Stwosza str.253,
Barok str.255,
Polska architektura str.360,
Grecja str.256,
Neoklasycyzm str.256,
Sztuka XX wieku Do czasów współczesnych str.256,
Sztuka XX wieku do II wojny światowej str.256,
Od romantyzmu do modernizmu str.255,
Sztuka romańsk Wczesne średniowiecze str.256,
Rokoko str.255,
Polska rzeźba i rzemiosło str.208

Rok wydania od 2010 do 2011 Historia sztuki (niem. Kunstgeschichte) – dyscyplina nauk humanistycznych[1], której przedmiotem poznania są sztuki wizualne w ujęciu historycznym[2]; działami historii sztuki są historia architektury, historia malarstwa, historia rzeźby oraz historia sztuki użytkowej (sztuki stosowanej)[2]. Klasyczna historia sztuki ogranicza się do zagadnień malarstwa, rzeźby i architektury Europy od paleolitu do współczesności oraz obu Ameryk po 1494 r. Pierwsza katedra historii sztuki powstała w 1813 na uniwersytecie w Getyndze, ale początki piśmiennictwa zajmującego się sztuką sięgają starożytności (Historia naturalna Pliniusza Starszego). Bardzo ważna dla historii sztuki książka powstała w okresie renesansu. Są to Żywoty najsłynniejszych architektów, malarzy i rzeźbiarzy włoskich, od czasów Cimabuego do naszych czasów florenckiego malarza Giorgia Vasariego, wydane po raz pierwszy w 1550 r. we Florencji. Następną przełomową postacią był Johann Joachim Winckelmann, którego historia sztuki starożytnej (Geschichte der Kunst des Altertums, 1764 r.; wyd. polskie ze zmianami Stanisława Kostki Potockiego O sztuce u dawnych, czyli Winkelman polski 1815 r.) na długi czas wpłynęła na widzenie sztuki greckiej i rzymskiej, a także sztuki w ogóle. Początki historii sztuki w Polsce wiążą się z tzw. starożytnictwem (np. publikacje i artykuły Ambrożego Grabowskiego, poświęcone głównie Krakowowi), pracami inwentaryzatorskimi i gromadzeniem materiałów biograficznych. Jednak te pierwsze dzieła teoretyczne i przewodniki, powstające od XVII wieku nie były jeszcze dziełami historii sztuki. Nowoczesna historia sztuki na ziemiach polskich zaczęła się kształtować około 1870 roku. Nauką uniwersytecką stała się pod koniec XIX wieku - w 1882 na Uniwersytecie Jagiellońskim powstała pierwsza Katedra Historii Sztuki w Polsce (obecny Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego), którą objął Marian Sokołowski. Druga katedra została stworzona na Uniwersytecie Lwowskim.