Historia ruchu rewolucyjnego w Polsce w 1846 r., 1913 r.

Historia ruchu rewolucyjnego w Polsce w 1846 r., 1913 r. - Bolesław Limanowski

Bolesław Łukasz Tadeusz Limanowski, ps. „Janko Pokań” (ur. 18 października 1835 w Podgórzu w Łatgalii, zm. 1 lutego 1935 w Warszawie) – polski historyk, socjolog, polityk, działacz socjalistyczny i niepodległościowy.   Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod] Przodkowie jego ojca, Bolesława Wincentego, wywodzili się z litewskich Limanowskich herbu Alemanni, zaś matki, Katarzyny, z Wysłouchów, którzy z rodzinnego gniazda w powiecie kobryńskim (gubernia grodzieńska) przenieśli się na ziemie leżące dziś we wschodniej Białorusi. W 1847 pod opieką starszego brata Anicetego, został wysłany do gimnazjum do Moskwy. Po skończeniu gimnazjum podjął z braku innych możliwości studia medyczne na uniwersytecie moskiewskim. Uczestniczył wówczas w kołach samokształceniowych polskich studentów. Po konflikcie z jednym z asystentów, organizacja studencka wysłała go w 1858 na dalsze studia do Dorpatu. Tam kontynuował medycynę. Porzucił ją jednak jako niezgodną z zainteresowaniami i w marcu 1859 rozpoczął studia filozoficzne. W tym roku musiał je przerwać z powodów rodzinnych i powrócił do domu. Był członkiem Konwentu Polonia. Po kilku miesiącach gospodarowania wrócił do Dorpatu kontynuując studia.