Historia dyplomacji polskiej Tom VI

Historia dyplomacji polskiej Tom VI - Waldemar Michowicz

Zamieszczone w tomie VI Historii dyplomacji polskiej opracowania podejmują trudny i złożony problem niesuwerennej państwowości polskiej w latach 1944/1945-1989. Cezury graniczne tego tomu wyznacza, z jednej strony, powołanie z inicjatywy Józefa Stalina Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, który w intencji władz sowieckich miał pełnić funkcję kontrrządu wobec prawowitych władz Rzeczypospolitej rezydujących w Londynie, z drugiej zaś, powołanie rządu Tadeusza Mazowieckiego, którego zadaniem była transformacja ustrojowa i odzyskanie przez państwo polskie, po raz pierwszy od 45 lat, zdolności do prowadzenia suwerennej polityki zagranicznej. Ponieważ tom V Historii dyplomacji polskiej, doprowadzony do lipca 1945 r., dotyczył tylko dyplomacji legalnego, uznanego rządu Rzeczypospolitej Polskiej, powstała konieczność powrotu do okresu od lipca 1944 r. poczynając - stąd niejednoznaczne otwarcie cezury (1944/1945). Waldemar Michowicz (ur. 10 września 1929 w Jaśle, zm. 7 kwietnia 2005 w Łodzi) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.Ukończył szkołę podstawową oraz dwie klasy gimnazjum w Jaśle. W 1946 r. przeniósł się wraz z rodziną do Świdnicy, gdzie uczęszczał do Liceum im. Jana Kasprowicza. Od 1949 r. studiował na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi. Po uzyskaniu w 1952 r. dyplomu nauczyciela otrzymał nakaz pracy w szkole podstawowej w Opocznie. Rok później podjął studia magisterskie na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1955 r. został zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Historii Powszechnej Instytutu Historii UŁ. W 1962 r. obronił rozprawę doktorską pt. Wypowiedzenie przez Polskę traktat o ochronie praw mniejszości narodowych w Lidze Narodów w 1934 r. pod kierunkiem prof. Józefa Dutkiewicza. W latach 1965-66 przebywał jako stypendysta w Institut Universitaire des Hautes Etudes Internationales w Genewie. Habilitował się w 1984 r. na podstawie monografii Genewska Konferencja Rozbrojeniowa (1932-1937) a dyplomacja polska. W 1987 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Profesorem zwyczajnym został w 1990 r. Był wicedyrektorem Instytutu Historii (1973-1975), dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1975-1981), kierownikiem Katedry Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej (1981-1994), prorektorem ds. współpracy międzynarodowej (1990-1993) oraz dyrektorem Instytutu Studiów Międzynarodowych (1994-2000) Uniwersytetu Łódzkiego. W 1982 r. doprowadził do powstania Centrum Badań nad Pokojem przy Uniwersytecie Łódzkim, którego został kierownikiem, a po śmierci patronem. Uczestniczył w w XIII i XIV Międzynarodowym Kongresie Nauk Historycznych w Moskwie (1970) i Stuttgarcie (1985). Zasiadał w Radzie Archiwalnej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Od 1975 r. wchodził w skład Komitetu Redakcyjnego kwartalnika Dzieje Najnowsze. W 1987 r. stanął na czele Komitetu Redakcyjnego półrocznika "Polish Peace Research Studies", wydawanego przez Oddział Polskiej Akademii Naukw Łodzi.