Herbarz Polski Tom I do XVII

Herbarz Polski Tom I do XVII - Adam Boniecki

Tom 1 - 385 s., 1985 r.

Tom 2 - 396 s., 1986 r.

Tom 3 - 388 s., 1986 r.

Tom 4 - 400 s. 1986 r.

Tom 5 - 400 s. 1986 r. 

Tom 6 - 396 s. 1986 r.

Tom 7 - 410 s.,  1986 r. 

Tom 8 - 396 s. 1986 r. 

Tom 9 - 400 s., 1987 r.

Tom 10 - 392 s. 1987 r.

Tom 11 - 398 s., 1987 r.

Tom 12 - 400 s., 1987 r.

Tom 13 - 400 s., 1987 r.

Tom 14 - 396 s., 1987 r.

Tom 15 - 356 s., 1987 r.

Tom 16 - 280 s., 1987 r.

Uzupełniacz 256 s., 1987 r.

Ułożony przejrzyście - poszczególne herby, jak i rodziny idą po sobie w porządku alfabetycznym - zawiera mniej legend i wywodów fantastycznych, niż którykolwiek z poprzednich, czym zdobył sobie uznanie potomnych. Krytyczne podejście do bogatych źródeł (akta sądowe, archiwa poszczególnych rodzin, druki panegiryczne) okraszone obfitym materiałem anegdotycznym zapewnia temu dziełu uznanie i poczytność po dziś dzień. Na uwagę zasługuje zwłaszcza druga połowa alfabetu (od litery M), pozostająca jedynym i niezastąpionym, przez żaden nowszy herbarz, informatorem w tych sprawach. Dziewiętnastowieczne wydanie podaje tekst pierwotny w formie nieskażonej. Przy końcu każdego niemal artykułu, wydawca (Jan Bobrowicz), dodał mniejszym drukiem przypisy uzupełniające zaczerpnięte z Duńczewskiego, Krasickiego, Wielądka, Kuropatnickiego, Małachowskiego i własne. Rodziny pominięte przez Niesieckiego, lub takie, do których nazbierał szczególnie wiele przypisów, umieścił w tomie dziesiątym jako Dodatek.