Gramatyka Polska

Gramatyka Polska - Janusz Strutyński

W zgodnej opinii autorów współczesnych opracowań głoski [i] i [y] stanowią dwa fonemy. W końcówkach gramatycznych jednak zachowują się prawie zawsze zgodnie z dawniejszą teorią, sugerującą istnienie jednego fonemu: [i] występuje po zmiękczonych wargowych p´ (głupi), b´ (gołębi), f´ (potrafi), w´ (mówi), m´ (ziemi) środkowojęzykowych ś (głosi), ć (kocich), ź (bazi), dź (widzisz), ń (tanim) półotwartym funkcjonalnie miękkim l (stali) funkcjonalnie twardych tylnojęzykowych k (taki), g (rogi) natomiast [y] po twardych wargowych p (słupy), b (gruby), f (trafy), w (stawy), m (tamy) tylnojęzykowym ch (głuchy) przedniojęzykowych twardych t (płoty), d (młodymi), s (łysy), z (gazy), n (danym) półotwartych r (stary), ł (goły) stwardniałych zwartoszczelinowych c (nocy), dz (drodzy) stwardniałych szumiących sz (głuszy), cz (tkaczy), ż (bożym), dż (drożdży), rz (parzy) Natomiast zamiast połączeń *ji występuje zwykle, przynajmniej w piśmie i wymowie starannej i: szyi. Wyjątkiem są dopełniacze rosyjskich imion typu Kati oraz innych wyrazów obcych: Arabii, parafii, Danii, Rosji.