Gramatyka języka hebrajskiego, 1925

Gramatyka języka hebrajskiego, 1925 - Józef Archutowski

Język hebrajski – język z grupy kananejskiej języków semickich, należących do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim. Posługiwano się nim w starożytnym Izraelu, od czasów niewoli babilońskiej zaczął on jednak wychodzić z powszechnego użycia, stając się de facto językiem martwym, używanym jedynie w modlitwie, podczas ceremonii oraz do zapisu tekstów religijnych (Tora, Miszna). W życiu codziennym Żydzi posługiwali się innymi językami, początkowo aramejskim, później w diasporze głównie jidysz (aszkenazyjczycy), ladino – dżudezmo (sefardyjczycy) bądź arabskim. Pod koniec XIX w., dzięki staraniom m.in. Eliezera ben Jehudy, okrzykniętego „wskrzesicielem hebrajszczyzny”, powstała nowoczesna wersja języka hebrajskiego, który od chwili powstania państwa Izrael w 1948 roku jest oficjalnie językiem urzędowym tego kraju. Obecnie posługuje się nim ok. 5,3 mln ludzi (według niektórych szacunków, uwzględniających także Arabów izraelskich oraz Izraelczyków żyjących na emigracji, liczba użytkowników języka hebrajskiego może dziś sięgać nawet 8 mln). Józef Archutowski – polski ksiądz rzymskokatolicki, teolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był długoletnim dziekanem Wydziału Teologicznego UJ. W latach trzydziestych był także kuratorem Młodzieży Wszechpolskiej na UJ. Po wybuchu II wojny światowej, aresztowany 6 listopada 1939 roku w gronie profesorów krakowskich w ramach akcji Sonderaktion Krakau wymierzonej przeciw inteligencji polskiej, został wywieziony do obozu w Sachsenhausen. Uwolniony w 1940 m.in. dzięki interwencji Stolicy Apostolskiej. Po zwolnieniu z obozu, był m.in. proboszczem parafii Nawiedzenia NMP w Warszawie i wykładał na tajnym Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Zginął podczas powstania warszawskiego 31 sierpnia 1944 w zbombardowanym kościele PP. Sakramentek na Rynku Nowego Miasta wraz z 35 zakonnicami i osobami cywilnymi.