Garncarstwo wiejskie zachodnich terenów Białorusi 1950r

Garncarstwo wiejskie zachodnich terenów Białorusi 1950r - Włodzimierz Hołubowicz

Włodzimierz Hołubowicz (ur. 20 czerwca 1908 w Jekaterynodarze[1], zm. 7 kwietnia 1962 w Sztokholmie) – archeolog, etnograf. Mąż Heleny Cehak.

Początkowo studiował prawo później przeniósł się na Wydział Humanistyczny i studiował etnografię kończąc studia w 1928 na Uniwersytecie Wileńskim. W trakcie studiów był przewodniczącym grupy archeologicznej i uczestniczył w wykopaliskach. 1932-1937 pracował w Muzeum Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. W latach 1937-1941 uczestniczył na Wileńszczyźnie w pracach wykopaliskowych i etnograficznych. W 1945 brał udział w wykopaliskach archeologii w Mińsku. W 1946 przeniósł się do Polski, pracował jako sekretarz w agencji prasowej w Warszawie, a później jako asystent na Uniwersytecie Toruńskim. W 1947 na Uniwersytecie w Poznaniu obronił doktorat z zakresu metod badania kręgów kulturowych.

W latach 1951-1961 był założycielem i profesorem Katedry Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego, [2]utworzył własną szkołę polskiej archeologii. Badał wczesne średniowiecze na Śląsku, prowadził wykopaliska w Opolu na Ostrówku, Niemczy i innych stanowiskach archeologicznych. Był autorem wielu prac teoretycznych obejmujących metodykę i metodologię badań archeologicznych. Poza Uniwersytetem kierował Zakładem Archeologii Polski Instytut Historii Kultury Materialnej PAN we Wrocławiu oraz redagował "Archeologię Śląska" i "Śląskie Sprawozdania Archeologiczne". Był współpracownikiem Komisji Historii Sztuki Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego i członkiem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego[3].

Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi[4].

Został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.