Galicja i jej dziedzictwo Tom 14

Galicja i jej dziedzictwo Tom 14 - Andrzej Meissner

Galicja, jej historia i jej legenda, przeżywa obecnie - po przeszło siedemdziesięciu latach od likwidacji tego dość osobliwego tworu politycznego i jeszcze osobliwszego fenomenu kulturowego - swoisty renesans. Do dziedzictwa galicyjskiego przyznają się instytucje: księgarnie, apteki, wydawnictwa, banki, giełdy; do tego nawiązują dziennikarze, pisując tera, własnie teraz Listy z Galicji, w galicyjskiej przestrzeni mistycznej mieszczą się fabuły takich pisarzy, jak Leopold Buczkowski, Andrzej Kuśniewicz, Julian Stryjkowski, Włodzimierz Odojewski, Andrzej Stojowski. Galicja potoczna nazwa austriackiego kraju koronnego Królestwa Galicji i Lodomerii, istniejącego w latach 1772-1918. Zalicza się do niej ziemie południowej Małopolski, Roztocze Wschodnie, Podkarpacie Wschodnie i Wyżynę Podolską na zachód od Zbrucza. Granice Galicji nie pokrywają się z granicami dawniejszych krain historycznych jak Małopolska, Ruś Halicko-Włodzimierska, czy Ruś Czerwona. Podział Królestwa Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwami Oświęcimia i Zatora. W obrębie Galicji zwykło się wyróżniać część zachodnią i wschodnią, kryterium podziału stanowiły okręgi sądów apelacyjnych w Krakowie dla Galicji zachodniej i we Lwowie dla wschodniej. Galicja Zachodnia obejmowała Kraków (formalnie nie należał do Galicji – Wielkie Księstwo Krakowskie, lecz de facto był jej częścią od 1846), Białą Krakowską, Tarnów, Rzeszów, Nowy Targ, Chrzanów (tak jak w przypadku Krakowa) i Nowy Sącz, do Galicji Wschodniej zaliczano Sanok, Krosno, Przemyśl, Lwów, Stanisławów (obecnie Iwano-Frankiwsk) i Tarnopol.