Filozofowie i dyskurs intelektualny w perspektywie fenomenologicznej refleksografii

Filozofowie i dyskurs intelektualny w perspektywie fenomenologicznej refleksografii - Andrzej Zalewski

Niniejsza książka prof. Andrzeja Zalewskiego stanowi część planowanej tetralogii, w której autor konsekwentnie rozwija, modyfikuje i udoskonala swój życiowy projekt filozoficzny, nazywany przez niego refleksografią, stanowiący pewną postać radykalnej metafilozofii, ugruntowanej w metodzie fenomenologicznej. Jednocześnie refleksografia jest akordem finalnym tradycji fenomenologicznej, doprowadzeniem jej do kresu jej możliwości, a więc, tym samym, chcąc nie chcąc, fenomenologii samodestrukcją. Nie waham się porównać stylu uprawiania filozofii przez Zalewskiego, w kontrolowany sposób ezoterycznego, ze stylem M. Heideggera. Jeśli Heidegger doprowadził fenomenologię do kresu jej możliwości pojmowania i wyrazu w zakresie metafizyki wewnętrznej (ontologii bytu ludzkiego), to Zalewski uczynił wszystko, co można uczynić w celu wypracowania funkcjonalnej, żywej samowiedzy teoretycznego ja i jego dzieła – zwanego w tej tradycji „sensem” – na gruncie heurezy fenomenologicznej, a więc jako konstytutywnych „dziejów” sensu filozoficznego, czyli ich konstytuowania się i utrzymywania w otoczeniu cielesnych i logicznych praktyk filozofującej osoby, działającej w społecznym kontekście codzienności i instytucjonalnym kontekście akademii. Z pewnością dzieło Andrzeja Zalewskiego już teraz, jeszcze przed powstaniem jego czwartej, finalnej części, stanowi największe dokonanie polskiej tradycji fenomenologicznej od czasu „Sporu o istnienie świata” Romana Ingardena, a tym samym jedno z największych dokonań współczesnej filozofii polskiej w ogóle. Dużo czasu upłynie, zanim projekt teoretyczny Andrzeja Zalewskiego zostanie zaabsorbowany przez środowisko filozoficzne, należycie „przetrawiony” i rzetelnie skomentowany. W przypadku dzieł tak oryginalnych jest to proces trwający zwykle wiele lat. Nie wątpię wszelako, że kiedyś to nastąpi.