Filozofia Miłości, 1934 r.

Filozofia Miłości, 1934 r. - Franciszek Sawicki

Kiedy chrześcijanin mówi o miłości, jego myśl podą- ża od razu w kierunku Boga. U wielu zaś, którzy nawet wierzą w najwyższego Stwórcę wszechrzeczy, nie dochodzi do nazwania Boga miłością. Mówią o Bogu, że jest dobry, że jest prawdą, że jest wszechmogący. Wszystkie te określenia są prawdziwe, nie dotykają jednak samego sedna istoty Boga. Ks. Franciszek Sawicki, filozof i teolog z Pomorza Nadwiślańskiego, wskazuje, że myśl o Bogu, który jest odwieczną miłością, nie pochodzi z filozofii, lecz z religii chrześcijańskiej, która ze swojej istoty jest „religią miłości”. Bóg sam w Jezusie Chrystusie objawił się ludziom jako miłość. Ks. Franciszek Sawicki (1877-1952), filozof, teolog, apologeta. Wykładał w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. W okresie międzywojennym był przewodniczącym Wydziału Teologicznego Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Doktorat z teologii uzyskał na Uniwersytecie we Fryburgu Bad. (1902) u prof. C. Braiga. Wydział Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego nadał mu doktorat honoris causa (1952). Uważany jest za przedstawiciela personalizmu chrześcijańskiego z nurtu tomistyczno-augustyńskiego. Publikował w języku niemieckim i polskim, m.in.: Die Warheit des Christentums (1911), Der Sinn des Lebens (1913), Geschichtsphilosophie (1920), Lebensanschaungen alter und nuer Denker (1923), Die Gottesbeweise (1926), Dusza nowoczesnego człowieka (1931).