Dziesięć razy od początku

Dziesięć razy od początku - Oleg Antonow

Oleg Konstantinowicz Antonow (ur. 25 stycznia?/7 lutego 1906 w Troicy, zm. 4 kwietnia 1984 w Kijowie) – radziecki konstruktor lotniczy.

Swój pierwszy szybowiec „Gołub” (ros.  gołąb) zbudował w 1924. Dwa lata później został studentem Instytutu Politechnicznego w Leningradzie. Kontynuował projektowanie szybowców, a po ukończeniu studiów podjął pracę w nowej Moskiewskiej Fabryce Szybowców, gdzie został głównym konstruktorem. W 1938 przeszedł do biura konstrukcyjnego Jakowlewa do prac przy lekkim samolocie STOL OKA-58 „Aist” (ros.  bocian), kopii niemieckiego samolotu Fi-56 Storch. Krótko potem zaangażował się w projekt A-7 – jednego z wczesnych szybowców do transportu wojska.

W 1941 Antonow skonstruował szybowiec A-40 KT, który był seryjnym radzieckim czołgiem T-60 z doczepionymi płatami nośnymi. Szybowiec miał być sterowany przez załogę czołgu poruszającą lufą i wieżyczką. W 1942 czołg-szybowiec KT wzbił się pierwszy raz w powietrze. Pomysłu nie wykorzystano w czasie II wojny światowej.

W 1946 r. w ZSRR utworzono biuro konstrukcyjne Antonowa (od 1952 w Kijowie), gdzie powstała rodzina samolotów transportowych i pasażerskich: An-2, An-8, An-10, An-12, An-14, An-22, An-24, An-26, An-28 i An-124 („Rusłan”). Będący rozwinięciem tego ostatniego An-225 („Mrija”) jest od połowy lat 80. XX wieku największym i najcięższym samolotem na świecie[1].

Oleg Antonow został odznaczony m.in. Złotym Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej, trzykrotnie Orderem Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy oraz Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy. Laureat Nagrody Stalinowskiej (1952) i Nagrody Leninowskiej (1962).

W 1972 roku wydano w języku polskim pamiętnik Antonowa Dziesięć razy od początku w tłumaczeniu Jana Rybickiego[2].