Dzieła Mickiewicza, tom 1-20, 1929 r.

Dzieła Mickiewicza, tom 1-20, 1929 r. - Adam Mickiewicz

Tom 1-2, str. 407

Tom 3-4, Opowiadania prozą, str. 317

Tom 5-6, Dziady-poematy, str. 310

Tom 7-8, Przekłady fragmentów dramatycznych, str. 307

Tom 9-10, Pan Tadeusz czyli zjazd ostatni zajazd na Litwę , Historja Szlachecka, str. 359

Tom 11-12, Literatura Słowiańska rok pierwszy 1840-1841 część 1,  str. 245

Tom 13-14,  Literatura Słowiańska rok pierwszy 1840-1841 część 2, str. 235

Tom 15-16,  Literatura Słowiańska rok drugi, 1841-1842, str. 340

Tom 17-18,  Literatura Słowiańska rok trzeci, 1842-1843, str. 430

Tom 19-20, Księgi Narodu Polskiego i Pielgrzymstwa Polskiego, str. 342

Adam Bernard Mickiewicz i herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku[1][2][3], zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz polityczny, publicysta, tłumacz, filozof, działacz religijny, mistyk, organizator i dowódca wojskowy, nauczyciel akademicki.

Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (zaliczany do grona tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej[4][5], a nawet za jednego z największych na skalę europejską[6]. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń[7] oraz bard słowiański[8].

Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce[9], zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego[10][11]. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Narodowy poeta Polski, Litwy i Białorusi. Działacz niepodległościowy, organizator polskich oddziałów do walki z Rosją, bonapartysta.