Dzieje ziemi Słupeckiej

Dzieje ziemi Słupeckiej

Ziemia słupecka w czasie panowania pierwszych Piastów i okresie feudalnym leżała na terytorium trzech kasztelani: lądzkiej, gnieźnieńskiej i średzkiej. Podczas podziału administracyjnego, który przeprowadzono w XIV wieku na województwa i powiaty Słupca, należała do województwa kaliskiego. Część południowo-zachodnia dzisiejszego powiatu leżała w obrębie powiatu pyzderskiego, a część południowo-wschodnia wchodziła w skład powiatu konińskiego. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski w 1793 roku władze pruskie utworzyły prowincję tzw. Prusy Południowe. Tereny Słupcy weszły aż do trzech powiatów. Słupca z częścią zachodnią dzisiejszego powiatu weszła w skład ziemi pyzderskiej, część północna wchodziła w skład powiatu powidzkiego, a część południowo-wschodnia w skład powiatu konińskiego. Do roku 1796 wszystkie okoliczne powiaty należały do departamentu poznańskiego, a po tym roku powiat koniński włączono do utworzonego departamentu kaliskiego. W 1812 roku narastał konflikt z Rosją, który doprowadził do wybuchu wojny. Wyprawa Napoleona na Moskwę zakończyła się klęską. Ocalałe resztki armii napoleońskiej poczęły przechodzić przez nasze tereny, a za nimi pojawiły się patrole rosyjskie. W dniu 12 lutego 1813 roku zajęte zostały ziemie słupeckie i konińskie, a także Poznań przez wojska korpusu generała Tuczkowa. Rosjanie zajęli Kalisz. Departament kaliski, a z nim ziemia słupecka dostały się pod panowanie Rosjan, które trwało przeszło wiek. W tej sytuacji Słupca należała do okręgu pyzderskiego, powiatu konińskiego, guberni kaliskiej.