Dzieje Rzymu od założenia miasta księgi VI-X

Dzieje Rzymu od założenia miasta księgi VI-X - Tytus Liwiusz

Dzieło Tytusa Liwiusza  najwybitniejszego historyka rzymskiego okresu augustowskiego — przedstawia dzieje od legendarnych początków Rzymu (tj. od wędrówek Antenora i Eneasza po zburzeniu Troi) do śmierci Druzusa, pasierba Augusta, w 9 r. p.n.e. Jego historia pełna jest podziwu dla przeszłości własnego narodu. Idealizacja przeszłości i pokazywanie budujących przykładów życia jednostek miały służyć wychowaniu społeczeństwa współczesnego autorowi. Liwiusz chciał stworzyć przede wszystkim dzieło sztuki — w swoim stylu łączył umiejętnie elementy poezji i retoryki. Cesarstwo Rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej. Początkowo formą rządów w cesarstwie był pryncypat: formalnie zachowano poprzedni ustrój, a cesarz utrzymywał najwyższą władzę w państwie, sprawując wszystkie najważniejsze urzędy republiki i kontrolując armię. W wyniku reform Dioklecjana i Konstantyna nastała era dominatu ze znacznie mocniejszą pozycją cesarską. W 395 roku cesarstwo definitywnie rozpadło się na część zachodnią i wschodnią. W wyniku problemów wewnętrznych i wędrówki ludów Państwo zachodnie upadło w 476 roku. Bogatsze i bardziej zurbanizowane cesarstwo wschodnie (ze stolicą w Konstantynopolu) przetrwało do 1453 roku.