Dzieje powszechne ilustrowane Tom 1 do 29

Dzieje powszechne ilustrowane Tom 1 do 29

I Czasy starożytne Część I -344 str

I Czasy starożytne  Część II -336 str

I Czasy starożytne Część III - 315 str

I Czasy Starożytne Część IV - 311 str

II Czasy średniowieczne Część I - 272 str.

II Czasy średniowieczne Część II - 284 str.

II Czasy średniowieczne Część III - 272 str. 

III Czasy nowożytne Część I  -343 st

III Czasy nowożytne Część II-274str

III Czasy nowożytne Część III - 336 str

III Czasy nowożytne Częśc IV- 311 str

III Czasy nowożytne Część V - 319 str

III Czasy nowożytne Część VI - 300 str

III Czasy nowożytne Część VII - 332 st

III Czasy Nowożytne Część VIII - 320 str

III Czasy nowożytne Część IX - 364 str

IV Dzieje najnowsze Część I - 251 str.

IV Czasy najnowsze Część II - 258 str

. IV Czasy najnowsze Część III - 274 str.

IV Czasy najnowsze Część IV - 206 str.

IV Czasy najnowsze Część V - 270 str.

V Dzieje Polski Część I - 286 str.

V Dzieje Polski Część II- 216 str.

V Dzieje Polski Część III - 207 str.

V Dzieje Polski Część IV - 259 str.

V Dzieje Polski Część V - 302 str.

V Dzieje Polski Część VI - 324 str.

V Dzieje Polski Część VII - 247 str

. Vi Dzieje współczesne Część I - 206 str.

Dzieje Polski rozpoczynają się wraz z panowaniem pierwszego historycznego władcy Mieszka I, który w 966 roku przyjął chrzest. Jego syn Bolesław Chrobry w 1025 roku został koronowany na pierwszego króla Polski. Do 1138 roku Polska jako monarchia patrymonialna rządzona była przez władców z dynastii Piastów, którzy nie licząc wydzielanych juniorom dzielnic i przejściowych okresów podziału, zachowywali zwierzchność nad całym jej terytorium. W efekcie tzw. ustawy sukcesyjnej księcia Bolesława Krzywoustego ziemie polskie uległy na 150 lat pogłębiającemu się rozbiciu dzielnicowemu. Próby ponownego zjednoczenia zaczęto podejmować pod koniec XIII w., a ostatecznie zostały one uwieńczone koronacją Władysława Łokietka w 1320 roku. Dynastia Piastów wygasła po śmierci jego syna, Kazimierza Wielkiego w 1370, który nie pozostawił potomków. Rządy w Polsce przejęli Andegawenowie (Ludwik Węgierski i Jadwiga), a następnie królowie z dynastii Jagiellonów. W 1569 Korona Królestwa Polskiego weszła w stały związek z Wielkim Księstwem Litewskim. Na mocy unii zawartej w Lublinie powstała Rzeczpospolita Obojga Narodów, którą od 1573 rządzili władcy powoływani drogą wolnej elekcji. Państwo to było jednym z największych terytorialnie organizmów politycznych Europy. Po pokoju z Rosją zawartym w Polanowie w 1634 osiągnęło powierzchnię 990 tys. km². W tym okresie w Rzeczypospolitej wykształcił się swoisty system polityczny, oparty na dominacji bardzo licznej szlachty i systemie rządów parlamentarnych. Złoty wiek państwa przypadł na okres rządów ostatnich Jagiellonów. Ostatecznie zakończył się on wraz z wojnami połowy XVII wieku. W kolejnym stuleciu pogrążona w anarchii Rzeczpospolita zaczęła popadać w silną zależność od Rosji, a następnie zniknęła z mapy Europy w rezultacie trzech rozbiorów. Samodzielne państwo polskie nie istniało aż do XX wieku, choć okresowo pojawiały się jego szczątkowe formy, takie jak Księstwo Warszawskie, Królestwo Kongresowe czy Wielkie Księstwo Poznańskie. Pełne odrodzenie Polski nastąpiło dopiero po I wojnie światowej, kiedy w sytuacji upadku mocarstw rozbiorowych powstała II Rzeczpospolita. Istniała ona do 1939, czyli do początku II wojny światowej. We wrześniu 1939 ziemie polskie zajęte zostały przez III Rzeszę i ZSRR. Dopiero od 1944 rozpoczęło się ich stopniowe przejmowanie przez oddziały sowieckie i utworzonego u ich boku Ludowego Wojska Polskiego. Po zakończeniu wojny Polska znalazła się za tzw. żelazną kurtyną, a władzę w niej przejęli komuniści. W 1952 państwo przemianowano na Polską Rzeczpospolitą Ludową. Do 1989 panował w niej system partyjny, w którym przewodnią rolę pełniła Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Oprócz niej występowały jeszcze ugrupowania satelickie – ZSL i SD. Upadła ona ostatecznie w efekcie procesu określanego mianem Jesieni Narodów. Wybory parlamentarne w 1989 zapoczątkowały procesy demokratyzacji i reform gospodarczych, które umożliwiły III Rzeczypospolitej wstąpienie do NATO (1999), a następnie Unii Europejskiej (2004).