Dzieje Kościoła katolickiego w zarysie, 1902 r.

Dzieje Kościoła katolickiego w zarysie, 1902 r. - Władysław Szcześniak

Władysław Maksymilian Szcześniak[1] (ur. 12 października 1858 w Zakroczymiu, zm. 9 września 1926 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy warszawski w latach 1925–1926.

Urodził się 12 października 1958 w Zakroczymiu. Kształcił się w gimnazjum w Warszawie. W latach 1875–1878 studiował w warszawskim seminarium metropolitarnym, następnie do 1882 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie otrzymał magisterium z teologii. Święcenia prezbiteratu przyjął 2 września 1880. Od 1885 pogłębiał wykształcenie w Innsbrucku i Rzymie, uzyskując doktorat z teologii[1].

Pracował jako wikariusz w Białej Rawskiej i w parafii św. Antoniego w Warszawie. W latach 1887–1898 był rektorem kościoła św. Józefa w Warszawie, wskutek interwencji władz carskich został przeniesiony na wikariat parafii Świętego Krzyża w Warszawie[1]. Piastował także urząd proboszcza parafii św. Barbary w Warszawie[2]. W 1914 został kanonikiem katedry warszawskiej[1].