Droga uświątobliwienia Tom II 1907 r.

Droga uświątobliwienia Tom II 1907 r. - Sw. Alfons Liguori

Pokorę nazywają święci podstawą i strażniczką wszelkiej cnoty. Chociaż nie jest ona ze wszystkich cnót najwyborniejszą i najwyższą, jednakże, jak mówi św. Tomasz, to właśnie ona zajmuje pierwsze miejsce - z tej przyczyny, że jest kamieniem węgielnym wszystkich cnót Jak w budynku wspaniałym fundamenty poprzedzają wznoszenie murów i złoconych filarów, tak w życiu duchowym pokorę trzeba kłaść na samym początku, aby wyniszczyć pychę, której Pan Bóg się sprzeciwia. Dlatego też św. Grzegorz powiada, że kto się szczyci wieloma cnotami, nie mając pokory, ten podobny jest do człowieka, który piasek na wiatr nosi, tracąc wiele i daremnie rozsypując wszystko. Jest taka opowieść o żyjącym w puszczy pustelniku słynącym z wielkiej świątobliwości. Na łożu śmierci prosił on swego opata o wiatyk święty. Opat pospieszył do chorego, a z nim za Przenajświętszym Sakramentem do celi umierającego przyszedł także pewien złodziej i łotr, jednakże przejęty swoją niegodnością, nie śmiał wejść i zatrzymał się na progu, mówiąc do pustelnika: „O, gdybym ja takim był, jak ty jesteś!". Chory, usłyszawszy te słowa, rzekł dumnie: „Zapewne byłbyś bardzo szczęśliwy, gdybyś był takim, jakim ja jestem!". Złodziej, wyszedłszy 7 Droga do świętości. ŚCIEŻKA CNÓT I RAD EWANGELICZNYCH stamtąd, pobiegł do spowiedzi, ale po drodze zginął, spadając w przepaść. W kilka dni później umarł też pustelnik. Zakonnik, który razem z nim mieszkał w puszczy, gorzko zapłakał nad losem zmarłego brata, a ze śmierci łotra się ucieszył. Gdy zapytano go o przyczynę tak sprzecznych uczuć, odpowiedział: „Przez swą pokorę złodziej ten dostąpił zbawienia, przez pychę pustelnik zginął na wieki!". Nie trzeba jednak sądzić, że dopiero w chwili śmierci pustelnik stał się pyszny. Słowa, które wyrzekł konając, są dowodem, że pycha od dawna zakorzeniona była w jego sercu - i to go zgubiło. Św. Augustyn twierdzi, że jeśli pokora nie poprzedza naszego dobrego uczynku, jeśli mu nie towarzyszy, jeśli go nie wieńczy, to wszystko dobre, cokolwiek moglibyśmy uczynić, będzie nam zabrane przez pychę.