Czytania o cnocie posłuszeństwa 1892 r

Czytania o cnocie posłuszeństwa 1892 r - G. Grabowski

POSŁUSZEŃSTWO 1. Wstęp Celem stworzenia jest chwała Boża (KKK 353, 319). Zatem sensem życia chrześcijanina jest oddawanie Bogu chwały, w konsekwencji czego dokonuje się zbawienie duszy. Jest to też nasze najważniejsze powołanie. W odpowiedzi na to św. s. Faustyna w swoim dzienniczku pisze, że „największym oddaniem chwały Bogu jest pełnienie jego woli” (nie Msze Św. z pięknymi oprawami itp.- chociaż one są bardzo dobre, ważne, potrzebne, bo wyrażają wielbiący Boga stan naszej duszy i Bóg na pewno jest szczęśliwy gdy widzi i słyszy to- ale mimo to, największym oddaniem chwały Jemu jest pełnie Jego woli). Wtedy Boga traktujemy rzeczywiście jak Boga, jako kogoś kto stworzył nas z miłości, kto wie, co jest dla nas najlepsze (chociaż w praktyce często wydaje nam się, że to my wiemy lepiej) i w konsekwencji tego staramy się wypełniać Jego wszystkie życzenia, pragnienia, bo wiemy, że one są właśnie wyrazem tej jego nieskończonej miłości (przykład: lekarza traktujemy jak lekarza, gdy wypełniamy wszystkie jego zalecenia odnośnie leczenia danej dolegliwości, a nie tylko część). I tu rodzi się często pytanie: jak wypełniać tę wolę bożą? Jak rozeznać, co nią jest? Odpowiedź: słuchać i czynić. Papież Franciszek udzielił takiej odpowiedzi w jednym z rozważań Ewangelii. Słuchać i czynić to nic innego jak stawać w postawie posłuszeństwa. Posłuszeństwo to słuchanie, które wyzwala, jak mówi Ojciec Święty. Bóg przedstawia nam swoja wolę na różne sposoby: zazwyczaj poprzez drugiego człowieka: księdza, męża, żonę, szefa, różne inne osoby, z którymi mamy do czynienia, poprzez sumienie, poprzez natchnienia Ducha Św. , które np. przychodzą nam na modlitwie, , poprze sakramenty, poprzez różne kodeksy postępowań itp. 2. Czym zatem jest posłuszeństwo? Posłuszeństwo nie jest sprawą łatwą  Konsekwencje jego braku ponosimy do dziś- są to konsekwencje grzechu pierworodnego. Wszyscy pamiętamy sytuację z raju… Kościół posłuszeństwu od początku przypisywał rolę szczególną. „Być posłusznym (ob-audire) w wierze - podaje katechizm - oznacza poddać się w sposób wolny usłyszanemu słowu, ponieważ jego prawda została zagwarantowana przez Boga, który jest samą Prawdą. Biblijna koncepcja posłuszeństwa ma rys personalistyczny- skierowany na osobę Boga (Wj 24,7 Wtedy wziął Księgę Przymierza i czytał ją głośno ludowi. I oświadczyli: «Wszystko, co powiedział Pan, uczynimy i będziemy posłuszni»; Mt 7,21 Nie każdy, który Mi mówi: "Panie, Panie!", wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.), a nie na wierność prawu. Wzorem tego posłuszeństwa, proponowanym nam przez Pismo Święte, jest Abraham. Dziewica Maryja jest jego najdoskonalszym urzeczywistnieniem” (KKK, pkt 144). W pełni objawiło się w Jezusie Chrystusie: „Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi” - napisał św. Paweł, (Rz 5,19). W Liście do Filipian Apostoł Narodów podkreślił, że posłuszeństwo Chrystusa zamanifestowało się we Wcieleniu: „On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stał się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stał się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 6-8). Doskonałe pojęcie, istota i wzór posłuszeństwa kryje się w tajemnicy Trójcy. Między Ojcem, Synem i Duchem Świętym wszystko jest słuchaniem, przyjmowaniem i dawaniem, opartym na wzajemnej miłości. Posłuszeństwo nie jest wynalazkiem ludzkim. Jest ono wyrazem samej istoty Boga. Jak już zostało wspomniane, najdoskonalszym wzorem posłuszeństwa jest oczywiście Jezus Chrystus. Całe Jego życie skupia się na posłuszeństwie swojemu Ojcu. Jezus wielokrotnie podkreśla potrzebę poddania swojej woli, woli Ojca. Jezus nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. Czytamy w 2 Słowie Bożym: A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał (Hbr 5, 8). Cierpienie było dla Jezusa szkołą posłuszeństwa Ojcu. Jezus, chociaż był Synem Bożym, nie był poddany woli Ojca w jakiś automatyczny sposób. Posłuszeństwo Chrystusa było owocem Jego osobistej decyzji podjętej w wolności: J, 10 17 Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je [potem] znów odzyskać. 18 Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca. Z decyzją tą był związany trud i walka wewnętrzna (Jezus mówił w Ogrójcu: Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie! Łk 22, 42). Posłuszeństwo wiąże się z podstawowym wolnym wyborem człowieka. Wiemy, że wiara jest rozumnym i wolnym (nieprzymuszonym) wyborem Boga, przy pomocy Jego łaski. Człowiek wierzący zatem dokonuje wyboru posłuszeństwa Bogu, a odrzuca nieposłuszeństwo Adama (por. Rz 1,5). Każdy akt wiary jest jednocześnie aktem posłuszeństwa. Posłuszeństwo wiary jest naśladowaniem odwiecznego posłuszeństwa Syna wobec Ojca, które najbardziej uwidoczniło się w słowach przez Jezusa wypowiedzianych w Ogrodzie Oliwnym: „nie moja, lecz Twoja wola się stanie”. Zatem naturalną konsekwencją przyjęcia wiary Kościoła jest posłuszeństwo w wierze każdego dnia, które prowadzi do zbawienia. Chrześcijanie zostali wybrani i uświęceni, aby byli posłuszni. Powołanie chrześcijańskie jest powołaniem do posłuszeństwa. Piotr w liście pisze: "(Bądźcie) jak posłuszne dzieci. Nie stosujcie się do waszych dawniejszych żądz" 1 P 1, 14. Posłuszeństwo też jest bardziej darem niż prawem, jest ono łaską. Różnica między prawem i łaską jest następująca: prawo nakazuje czynić, podczas gdy łaska dozwala, umożliwia wykonanie czegoś. Wszyscy chrześcijanie zobowiązali się do posłuszeństwa poprzez chrzest. Jeżeli wszyscy zostali wezwani do posłuszeństwa to znaczy, że zostali wezwani również do świętości.