Człowiek w obliczu izolacji więziennej

Człowiek w obliczu izolacji więziennej - Mieczysław Ciosek

Izolacja więzienna to doświadczenie skrajne, które głęboko wnika w psychikę człowieka, zmieniając jego sposób postrzegania siebie, innych oraz świata. Już w pierwszych tygodniach – a często nawet dniach – od momentu osadzenia, człowiek odczuwa psychiczny wstrząs, który objawia się silnym lękiem, uczuciem osamotnienia, bezradnością i poczuciem winy. Brak wolności, poczucie upokorzenia oraz zerwanie więzi z rodziną i dotychczasowym życiem napędzają stan przygnębienia, rozpaczy i lęku. W dalszym toku izolacji uwidaczniają się objawy apatii, obojętności, spadku motywacji, a nawet fizjologicznych symptomów, takich jak utrata wagi czy zaburzenia snu i apetytu. W psychice więźnia pojawia się proces tzw. prizonizacji – to znaczy stopniowego dostosowywania się do więziennych realiów: przyjmowania zasad obowiązujących wśród osadzonych, dystansowania emocjonalnego, ograniczenia aktywności poznawczej oraz zaniku poczucia własnej tożsamości.