Człowiek istota spoza kultury

Człowiek istota spoza kultury - Witold P. Glinkowski

Podstawowym celem niniejszej pracy jest przeanalizowanie dialogicznej myśli Martina Bubera (1878–1965) jako refleksji antropologicznofilozoficznej. Do podjęcia takich badań skłania okoliczność, że trwałym komponentem i głównym wyznacznikiem tej myśli było pytanie o człowieka. Implicite ma ono charakter pytania filozoficznego, choć explicite nie zawsze formułowane było przez Bubera w języku filozoficznego dyskursu. Owo Buberowskie pytanie koresponduje z wcześniejszymi, wypracowanymi w dziejach myśli, filozoficznymi próbami sproblematyzowania fenomenu człowieka, ale zarazem jest od nich krytycznie zdystansowane. Tytuł pracy sygnalizuje dwa przyjęte przez Bubera przeświadczenia, niezmiennie patronujące jego dialogice. Buber uczynił je zarazem kluczowymi założeniami swej refleksji antropologicznej2. Pierwsze dotyczy pozytywnego rozstrzygnięcia kwestii wydolności dialogiki jako pozwalającej na usytuowanie problematyki antropologicznej w nowej filozoficznej perspektywie. Drugie zakłada transcendentną genezę człowieka, dlatego też w tytule niniejszej pracy użyto sformułowania „istota spoza kultury”.