Czesław Strzeszewski

Czesław Strzeszewski - Edward Balawajder

Czesław Strzeszewski był synem Czesława Strzeszewskiego starszego, właściciela majątku Jarocin w powiecie płońskim, oraz Jadwigi z domu de Sauvé Ojciec zmarł na trzy miesiące przed jego narodzinami. W 1920 roku zgłosił się na ochotnika do wojska, lecz nie został przyjęty. W 1922 roku zdał maturę w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Studiował w latach 1922–1928 na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i uzyskał stopień inżyniera. Rolnictwo nie było jego pasją; jego zamiarem było gospodarowanie w majątku Jarocin. Jeszcze w czasie studiów został asystentem Władysława Grabskiego w Zakładzie Polityki Ekonomicznej. Został ponadto prezesem warszawskiego koła Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”. Publikował wówczas artykuły na łamach takich pism jak „Prąd”, „Rolnictwo” (gdzie był również sekretarzem redakcji), „Ekonomista”, „Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych” oraz „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”. W 1931 roku otrzymał doktorat na podstawie pracy pt. Znaczenie prawa zmniejszającej się wydajności w produkcji rolnej, napisanej pod kierunkiem prof. Grabskiego. Następnie podjął pracę w charakterze radcy w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W 1932 roku, z rekomendacji prof. Grabskiego, rozpoczął pracę na KUL jako zastępca profesora historii gospodarki na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Wykładał ekonomię oraz historię gospodarczą. Habilitację uzyskał w 1934 roku dzięki pracy pt. Kryzys rolniczy na ziemiach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego 1807–1830, a następnie objął Katedrę Polityki Ekonomicznej oraz jednocześnie Katedrę Historii Gospodarczej. W latach 1935–1939 pracował na SGGW jako docent, prowadząc wykłady z ekonomii politycznej. W 1937 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnegopolityki ekonomicznej KUL. W tymże roku dołączył do Rady Społecznej przy prymasie Auguście Hlondzie. Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do wojska, ale podobnie jak w 1920 roku, nie otrzymał przydziału. Udał się wówczas do Lublina, gdzie organizował nauczanie podziemne, zakończone w listopadzie 1939 roku wskutek aresztowań. Przez cały okres trwania okupacji był poszukiwany przez Gestapo. Przeniósłszy się do Krakowa, zaangażował się w działalność podziemną w Radzie Głównej Opiekuńczej, redagował „Biuletyn Informacyjny” i fałszował dokumenty. Od 1943 roku do początków 1945 roku prowadził wykłady z ekonomii politycznej na tajnych kompletach. W styczniu 1945 roku pojechał do Lublina pracować na KUL-u.