Czas nadziei

Czas nadziei - Jean - Paul Sartre

Czas nadziei zawiera rozmowę pomiędzy Jean-Paul Sartrem, sławnym francuskim sofistą, a Benny Lévym, jego osobistym sekretarzem. Podobno w chwili ukazania się, w 1980 roku, podzieliła opinię intelektualną we Francji. Spierano się, czy ostatni przed śmiercią wywiad Sartre ’ a brać za filozoficzny testament, a jeśli tak, to w jakim stopniu został on sprokurowany przez sekretarza. Niezależnie od lokalnych kontekstów rozmowę obu myślicieli można uznać za dramat sceniczny, którego główną bohaterką jest moralność, ponieważ jej istnienia próbują dowieść obie postaci sztuki: filozof buntu i mistrz autokreacji oraz jego wojowniczy uczeń. Zadanie karkołomne, gdyż wedle początkowego stwierdzenia Sartre ’ a lewica, oswojona przez demokrację, przestała istnieć, a więc moralność rewolucyjna upadła. To założenie - artystycznie nieodzowne - sprawia, iż obie postaci stają się jej personifikacjami, na proscenium występują samotnie, w ostrym świetle kryzysu. Ponieważ jej poszukują, przez szukanie samo - uosabiają.