Chrześcijańska filozofja życia II, 1931 r.

Chrześcijańska filozofja życia II, 1931 r. - O. Tilmann Pesch T.J.

Kto śledzi postęp nauki katolickiej w ostatnich czasach ten nie może nie zauważyć, że najwięcej do tego postępu przyczyniają się uczeni niemieccy. Zwłaszcza historia, teologia i filozofia znakomitymi mogą się poszczycić w Niemczech pracownikami. Komuż nieznane są nazwiska: Weissa, Funka, Krausa, Bardenhewera, Grisara i wielu innych? Wśród tych mężów, nie naczelne wprawdzie, lecz jedno z poczesniejszych, zajmował stanowisko Tilman Pesch, autor "Chrześcijańskiej filozofii życia". Urodzony 
1 lutego 1836 r. w Kolonii, tam też spędził lata młodociane i pierwsze odbył studia. Młodość jego przypadła na lata zamieszek w diecezji kolońskiej, z powodu grasującego tamże pomiędzy teologami hermezjanizmu, uwięzienia arcybiskupa Droste-Vischeringa, prześladowań religii katolickiej przez rząd pruski, lecz także przypadła ona na lata budzącej się coraz bardziej samowiedzy katolickiej w katolickiej części narodu niemieckiego. Pod wpływem też prawdopodobnie tego ostatniego czynnika, wstąpił w r. 1852 siedemnastoletni, pełen energii i zapału młodzieniec do nowicjatu oo. Jezuitów w Monasterze. Po odbyciu nowicjatu studiów wyższych w Paderbornie i Bonn, został wysłany na profesora łaciny do głośnego, arystokratycznego, przez Jezuitów kierowanego, gimnazjum w Feldkirch w Tyrolu. Uczył tu tylko 4 lata, poczym, 13 stycznia 1886, został wyświęcony na kapłana w Moguncji, przez znakomitego biskupa Kettelera. Śluby zakonne uroczyste złożył 2 lutego 1871 r. w Akwizgranie.

Już za czasów swoich studiów w Bonn, odznaczał się Pesch pracowitością, zdolnościami i szczególnym zamiłowaniem do filozofii. Pamiętali o tym jego przełożeni, toteż w r. 1867 kazali mu rozpocząć wykłady tego ulubionego przezeń przedmiotu w kolegium Maria-Laach. Badając tu różne systemy filozoficzne, przyszedł do przekonania, że uchronić myśl ludzką od błąkania się po bezdrożach, będzie można wtedy tylko, gdy się ją zwróci do filozofii perypatetyczno-scholastycznej; przekonanie to często wypowiadał na wykładach, rozpowszechniał w pismach i nawoływał do poznania dzieł Arystotelesa i św. Tomasza. Długo jednak i tym razem Pesch na katedrze profesorskiej nie zasiadał. W r. 1869 wysłano go do Akwizgranu i kazano kierować kongregacjąMariańską, składającą się z ludzi wykształconych stanu kupieckiego. Przymiotami towarzyskimi, pięknymi kazaniami i naukami takie tu sobie wyrobił uznanie, że w 30 lat po tym, kiedy już zwłokom jego ostatnią oddawano przysługę, miasto Akwizgran specjalną na pogrzeb wysłało delegację.