Chirurgia Przypadków Nagłych Tom I 1939 r.

Chirurgia Przypadków Nagłych Tom I 1939 r. - Tadeusz Butkiewicz

Tadeusz Antoniusz Butkiewicz (ur. 28 października 1881 w Kostromie, zm. 21 maja 1972 w Warszawie) – polski lekarz chirurg, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Był synem uczestnika powstania styczniowego. W 1903 ukończył z wyróżnieniem studia lekarskie w Moskwie. Pracował następnie w klinikach w Moskwie i Petersburgu, a także w szpitalach rodzinnej guberni kostromskiej. W czasie I wojny światowej dowodził szpitalami wojskowymi oraz pełnił funkcję sekretarza Komitetu dla Jeńców i Cywilnych Uchodźców z Polski. Po wojnie został ordynatorem Oddziału Chirurgicznego Szpitala w Sosnowcu, a w 1929 ordynatorem Oddziału Chirurgicznego Szpitala Przemienienia Pańskiego w Warszawie. W 1934 obronił pracę habilitacyjną Żółciowe zapalenie otrzewnej bez przedziurawienia dróg żółciowych; na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego wykładał chirurgię przypadków nagłych. W czasie okupacji niemieckiej był wykładowcą Uniwersytetu Ziem Zachodnich, współpracował z Kedywem. Po wojnie pracował nad reaktywowaniem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego i został jego pierwszym dziekanem; w 1945 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1956 - profesorem zwyczajnym. Po przejściu na emeryturę (1958) współpracował jako konsultant z Wojskowym Instytutem Medycyny Lotniczej. Działał aktywnie w Towarzystwie Chirurgów Polskich, był jego prezesem oraz członkiem honorowym. Od 1946 był członkiem korespondentem, a od 1951 członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W pracy naukowej zajmował się chirurgią dróg żółciowych, zapaleniem trzustki, chirurgią zakażeń, patologią układu nerwowego współczulnego. Wydał pierwszy polski podręcznik chirurgii przypadków nagłych, opracował także podręczniki z chirurgii ogólnej i filozofii chirurgii. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 48-3-29).