Ceremonjał parafialny Tom I 1922 r.

Ceremonjał parafialny Tom I 1922 r. - Jul. Nowowiejski

Ceremoniał Parafialny to znakomity podręcznik liturgiczny wybitnego polskiego liturgisty -bł.  abpa Antoniego Nowowiejskiego. Dzieło stanowi komplementarne uzupełnienie Wykładu Liturgii Kościoła Katolickiego, jest jego praktyczną aplikacją. W wydaniu tym uwzględnione zostały rubryki Rytuału Polskiego. Zostało ono dostosowane do brewiarza Piusa X z 1914 r. i do mszału Benedykta XV z 1920 r. Tym samym pewna jego część jest już nieaktualna i nie można jej stosować przy celebracji liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Chodzi tutaj  o zasady odmawiania brewiarza, czy obrzędy Wielkiego Tygodnia. W pozostałej częsci to wciąż znakomity i jedyny w języku polskim opis czynności liturgicznych w celebracjach parafialnych przy różnych okazjach, stanowi streszczenie kilku tomów Wykładu Liturgii w aspekcie praktycznym. Dowiemy się wszystkiego, co jest konieczne do godnego i pięknego sprawowania Mszy św: wotywnej, solennej, konwentulanej, Mszy w obcym kościele, Mszy prywatnej, Mszy o świętych, etc. Dowiemy się też, l dlaczego język łaciński jest językiem liturgicznym i jako taki, powinien być zachowany. Wszystko to omówione pieczołowicie i szczegółowo, pięknym językiem. Książka potrzebna w czasach, kiedy rośnie przekonanie, że przyszłość chrześcijaństwa i świata zależy od liturgii, czyli godnego oddawania czci Bogu - Stwórcy. Ksiązka stanowi starannie opracowany reprint ostatniego wydania z 1931 roku. Do końca maja - promocyjna cena. Wysyłka od 6 czerwca br. Antoni Julian Nowowiejski (ur. 11 lutego 1858 w Lubieni, zm. 28 maja 1941 w Działdowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, historyk, biskup diecezjalny płocki w latach 1908–1941, arcybiskup ad personam od 1930, błogosławiony Kościoła katolickiego.  Szkołę średnią ukończył w Płocku i tamże wstąpił do seminarium. Naukę kontynuował w Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 10 lipca 1881 z rąk biskupa Aleksandra Gintowta-Dziewałtowskiego. Był profesorem i rektorem Seminarium Duchownego w Płocku, otrzymał godność kanonika płockiego, pełnił funkcję wikariusza generalnego diecezji. 12 czerwca 1908 został mianowany biskupem diecezjalnym płockim. 6 grudnia otrzymał sakrę biskupią w Petersburgu z rąk arcybiskupa Apolinarego Wnukowskiego, a ingres do katedry w Płocku odbył 10 stycznia 1909. Od 1918 do 1919 był pierwszym w historii sekretarzem generalnym Episkopatu Polski. W listopadzie 1930 został promowany przez papieża Piusa XI na arcybiskupa ad personam ze stolicą tytularną Silyum. Jako zwierzchnik diecezji płockiej dokonał reformy administracyjnej, wiele uwagi poświęcał szkolnictwu katolickiemu (powołał do życia Niższe Seminarium Duchowne Diecezji Płockiej), w okresie I wojny światowej angażował się w działalność charytatywną. Dwukrotnie przeprowadził synod diecezjalny (1927, 1938) i zainicjował diecezjalną Akcję Katolicką. Był autorem prac z zakresu historii, liturgii, komparatystyki kościelnej. Zajmował się m.in. dziejami Płocka. Ogłosił publikację Wykład liturgii Kościoła katolickiego. W 1940 został aresztowany przez Niemców, był internowany w Słupnie k. Płocka, następnie więziony w piwnicy budynku obecnego ratusza w Płocku, a później w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Działdowie, gdzie zginął (prawdopodobnie rozstrzelany w lesie pod Białutami). Przypuszcza się, że śmierć męczeńską poniósł 28 maja 1941. Nie ustalono miejsca jego pochowania.