Cardenal poezje

Cardenal poezje - Ernesto Cardenal

Urodził się w bogatej rodzinie, mieszkającej w zachodniej Nikaragui. Był bratem Fernando Cardenala. W latach 1947–1949 studiował najpierw w Nikaragui, a następnie w latach 1949–1950 w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do kraju związał się z ruchem oporu wobec reżimu Anastasio Somozy Garcíi, wspieranego przez Stany Zjednoczone. W roku 1954 był uczestnikiem wymierzonej przeciw dyktaturze Somozy rewolucji kwietniowej, stłumionej przez rządzących[2]. W roku 1956, po latach obojętności religijnej, związał się Kościołem katolickim oraz postanowił wstąpić do klasztoru trapistów Matki Bożej z Getsemani w stanie Kentucky (Stany Zjednoczone). Został tam uczniem zakonnika i poety Thomasa Mertona (1915–1968). W trzy lata później porzucił zakon i wyjechał na studia teologiczne do Cuernavaki w Meksyku, gdzie w 1965 przyjął święcenia kapłańskie[2]. Po powrocie do Nikaragui z grupą duchownych o podobnych poglądach założył wspólnotę zakonną w Solentiname na wyspie na jeziorze Nikaragua. Głosił w niej zasady niestosowania przemocy, propagowane przez Mertona. Na wyspie powstała również kolonia artystów prymitywistów. Na wyspie spędził 12 lat (1965–1977). Gdy władze wykryły, że ks. Cardenal należy do opozycyjnego Frontu Wyzwolenia Narodowego im. Sandino (FSLN) musiał uciekać. Udał się wówczas na Kubę, gdzie został ambasadorem opozycji sandinowskiej[2]. Był zwolennikiem teologii wyzwolenia oraz członkiem partii sandinistów, z której ostatecznie wystąpił. W latach 1979–1987 pełnił rolę ministra kultury w rządzie Nikaragui.