Bogdanowicz Wspomnienia Tom I

Bogdanowicz Wspomnienia Tom I - Marian Rosco Bogdanowicz

Tom I, 585 s., Tom II, 522 s. W tym roku mija 40. lecie śmierci Ma­riana Rosco-Bogdanowicza (1862-1955), który po długim i barwnym życiu we Lwo­wie, Wiedniu, Paryżu, Warszawie i wielu innych miejscach, ostatnie lata spędził w Krakowie i tu spisał niezwykle ciekawe „Wspomnienia” (Wydawnictwo Literackie, 1957). Wywodził się z zamożnej rodziny zie­miańskiej, pochodzenia ormiańskiego (ob­darzonej polskim indygenatem i herbem Lada podobno początkiem XVI wieku). Nauki pobierał tylko u domowych guwer­nerów, nie odebrał wyższego wykształce­nia. Za to, dzięki ogładzie towarzyskiej, świetnej francuszczyźnie, jeździe konnej i szermierce, a nade wszystko talentom tanecznym, dość wcześnie wszedł w to-warzystwio ziemiańsko-arystokratyczne Lwowa. Bywał także w Krakowie oraz pałacach i dworach całej Galicji. W roku 1894 przeniósł się do Wiednia, by tam - na dworze cesarskim i w pała­cach arystokracji zbierać laury towarzy-sko-taneczne przez lat osiem. Dalsza część życia okazała się mniej błyskotli­wa. Mieszkał później w Paryżu, w War­szawie, a po II wojnie w Krakowie i tu zmarł w Zakładzie Helclów. Nieprzeciętny zmysł obserwacji, feno­menalna pamięć i łatwość pióra zaowo­cowały u Bogdanowicza niezwykłym pa­miętnikiem, który dał nam obraz życia to­warzyskiego i obyczajów sfer, w których ich autor się obracał. Nie miał predyspo­zycji intelektualnych, by wykorzystać swe stosunki w działalności politycznej lub spo­łecznej, to też jego wspomnienia nie mogą być porównywane z pamiętnikiem Kazi­mierza Chłędowskiego. Wartość nato­miast wspomnień Bogdanowicza stano­wi wypełnienie pewnej luki obyczajowo-anegdotycznej w dziajach społeczeństwa polskiego w Galicji - przynajmniej tej jego sfery, która całkiem przepadła w toku wydarzeń ostatnich 80 lat i właściwie żaden ślad po niej - z wyjątkiem podob­nych właśnie pamiętników - nie pozostał.