Bóbrka naftowe dziedzictwo

Bóbrka naftowe dziedzictwo - Józef Sozański

  KOPALNIA ROPY NAFTOWEJ W BÓBRCE Naturalne wycieki ropy naftowej występowały w lesie bobrzeckim od dawien dawna, jednak dopiero w 1854 roku powstała kopalnia i rozpoczęła się eksploatacja przemysłowa. Pionierami przemysłu naftowego, założycielami kopalni w Bóbrce byli: Ignacy Łukasiewicz – skromny farmaceuta; Tytus Trzecieski – ziemianin i inicjator założenia kopalni oraz Karol Klobassa-Zrencki – właściciel wsi Bóbrka. Dzięki zgodnej współpracy, zaangażowaniu oraz dużej operatywności twórców powstało pierwsze na świecie wielowymiarowe przedsiębiorstwo naftowe. W ROKU 1853 DNIA 31 LIPCA po raz pierwszy publicznie zapalono lampy naftowe w szpitalu lwowskim na Łyczakowie. Data ta zapisała się na kartach historii jako symboliczna data NARODZIN PRZEMYSŁU NAFTOWEGO. W 1854 roku Łukasiewicz został zaproszony przez Tytusa Trzecieskiego do Bóbrki, gdzie odkryto naturalne wycieki ropy naftowej, nazywanej w XIX wieku olejem skalnym. Trzecieski zaproponował założenie spółki naftowej, która zajęłaby się eksploatacją bobrzeckiego złoża. Rozpoczęto drążenie pierwszych kopanek- studni z ropą naftową. W 1855 roku w kopance „Wojciech” natrafiono na duży przypływ oleju skalnego. Następstwem odkrycia było założenie w 1856 roku destylarni w Ulaszowicach. W 1861 roku powstała oficjalna, choć zawarta ustnie spółka naftowa. Trzecieski zainwestował wkładem pieniężnym, Klobassa ofiarował teren pod kopalnię, natomiast Łukasiewicz objął kierownictwo nad całym przedsiębiorstwem. W 1868 r. podczas wierceń w poszukiwaniu ropy naftowej natrafiono na duży przypływ wody solankowej. Karol Klobassa zlecił zbadanie składu chemicznego, który okazał się na tyle korzystny i cenny, iż właściciel kopalni postanowił wybudować domy zdrojowe i nieopodal kopalni ustanowić uzdrowisko, gdzie za darmo leczonoby wszystkich chętnych. W powstałym zakładzie wodoleczniczym wykorzystywano niezwykłe walory solanek pochodzących z szybów „Karol” i „Idzi”. Niestety dalszy rozwój kopalni spowodował, iż wód mineralnych było coraz mniej i z czasem uzdrowisko przestało istnieć.